داستان های قرآن صفحه 416

«اِنی اُعطی اللهَ عهداً الا اشبع مِنُ الطعامِ حُتی القاهْ؛ من با خدا عهد کردم که هیچ گاه تا آخر عمر، از غذای سیر نخورم.»

ابلیس گفت: «من هم با خدا عهد کردم تا آخر عمر هیچ مسلمانی را نصیحت نکنم.» سپس ابلیس از نزد یحیی - علیه السلام - رفت و دیگر هرگز نزد یحیی - علیه السلام - نیامد.(6) به این ترتیب یحیی - علیه السلام - مراقب بود که هر گونه اعمال زمینه ساز نفوذ شیطان را از خود دور سازد.

مقام ارجمند یحیی - علیه السلام - در پیشگاه خدا

یحیی - علیه السلام - بر اثر پاک زیستی و رابطه تنگاتنگ با خدا، مقامش به جایی رسید که خداوند او را (در سوره مریم آیه 12 تا 15) به داشتن شش خصلت برجسته ستوده سپس به او سلام می‌کند (در آیه 13 مریم) می‌فرماید: «وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَکاة وَ کانَ تَقِیا؛ ما یحیی - علیه السلام - را مشمول رحمت و محبت خود ساختیم، و پاکی روح و عمل به او دادیم، او انسان پرهیزکاری بود.»

ابوحمزه می‌گوید: از امام باقر - علیه السلام - پرسیدم: منظور از این آیه چیست؟ فرمود: «منظور رحمت و لطف سرشار خدا به یحیی - علیه السلام - است.» عرض کردم: تا چه اندازه؟ فرمود: رحمت و لطف سرشار خدا - علیه السلام - به اندازه‌ای است که وقتی که او خدا را صدا می‌زد و می‌گفت: «یا رب؛ ای پروردگار من!» خداوند بی‌درنگ می‌فرمود: «لبیک یا یحیی؛ بلی ای یحیی!»(7)

1- کمال الدین صدوق، ص 91 و 95؛ بحار، ج 14، ص 179.

2- تفسیر نور الثقلین، ج 3، ص 325.

3- بحار، ج 14، ص 165 و 166.

4- اقتباس از بحار، ج 14، ص 166 و 167، به نقل از امالی شیخ صدوق، ص 18-20.