داستان های قرآن صفحه 424

یکی از پیامبران اولوا العزم و بزرگ، حضرت عیسی - علیه السلام - است که نام مبارکش در قرآن 25 بار به عنوان عیسی، و 13 بار به عنوان مسیح آمده است، واژه عیسی ترجمه عربی کلمه «یشوع» است که به معنی نجات دهنده می‌باشد.

او 1998 سال قبل (580 سال قبل از ولادت پیامبر اسلام) در سرزمین کوفه در کنار رود فرات چشم به جهان گشود.(1) و به گفته بعضی او در دهکده ناصره یا بیت المقدس در عصر سلطنت فرهاد پنجم یکی از شاهان اشکانی متولّد گردید.

ولادت او به طور معجزه به اذن خدا، بدون پدر رخ داد. مادرش حضرت مریم - علیها السلام - دختر عمران از بانوان فرزانه و از شخصیتهای برجسته بنی اسرائیل بود، پدر مریم - علیها السلام - به نام عمران از نسل حضرت سلیمان - علیه السلام - بود و از علمای برجسته و پارسا و عابد بنی اسرائیل به شمار می‌آمد.

نام مریم - علیها السلام - در قرآن 34 بار آمده، و یک سوره قرآن (سوره نوزدهم) به نام مریم است، که از آیه 16 تا آیه 36 به ماجرای ولادت حضرت عیسی - علیه السلام - و سخن گفتن او در گهواره، و بخشی از زندگی او و چگونگی دعوتش می‌پردازد.

قبل از آن که عیسی - علیه السلام - متولّد شود، فرشتگان از جانب خداوند مریم - علیها السلام - را به تولّد او مژده دادند و شخصیت عیسی - علیه السلام - را معرّفی کردند، چنان که در آیه 45 سوره آل عمران می‌خوانیم:

«إِذْ قالَتِ الْمَلائِکَة یا مَرْیمُ إِنَّ اللَّهَ یبَشِّرُکِ بِکَلِمَة مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِیحُ عِیسَی ابْنُ مَرْیمَ وَجِیهاً فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَة وَ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ؛ به یاد آورید هنگامی را که فرشتگان (از جانب خدا) به مریم گفتند خداوند تو را به کلمه‌ای (وجود با عظمتی) از طرف خودش مژده می‌دهد که نامش مسیح، عیسی بن مریم است، در حالی که در دو جهان، انسان برجسته و از مقرّبان درگاه خدا خواهد بود.»

عیسی - علیه السلام - تحت سرپرستی مادرش مریم - علیها السلام - بزرگ شد، در سنّ دوازده سالگی به مجلس عابدان و پارسایان و اندیشمندان راه یافت، و با آنها به مباحثه و مناظره پرداخت. آثار عظمت و معرفت فوق العاده، در همان نوجوانی در چهره‌اش دیده می‌شد.

عیسی - علیه السلام - در سی سالگی مبعوث به رسالت شد، گر چه طبق آیه 30 سوره مریم (وَ جَعَلَنِی نَبِیا) هنگام کودکی در گهواره سخن گفت و خود را پیامبر خواند، ولی رسمیت رسالتش از سی سالگی به بعد بود. او دارای معجزات فراوان از جمله درمان نمودن بیماری‌های ناعلاج، و زنده کردن مردگان بود. کتاب انجیل بر او نازل شد، و دارای شریعت مستقل بود، و بنی اسرائیل را به سوی خدای یکتا و بی‌همتا دعوت می‌کرد، و بر اثر شرایط خاصّ زندگی و اجبار به سفرهای متعدد برای تبلیغ دین خدا، ازدواج نکرد و ناگزیر بود که به طور مجرّد زندگی کند.

از زهد عیسی - علیه السلام - این که می‌گفت: «خدایا قرص نان جوینی صبح و ظهر و شب به من برسان، بیش از این نرسان که موجب طغیان من گردد.»

عیسی - علیه السلام - دارای دوازده نفر یار مخصوص به نام «حواریون» بود، که در عصرش و بعد از آن، او را بسیار یاری کردند و در گسترش آیینش کوشیدند، جز یک نفر از آنها به نام «یهودا اسخریوطی» که منافق گردید.