داستان های قرآن صفحه 546

آنها حقیقت را برای چوپان بازگو کردند، چوپان گفت: اتّفاقاً در دل من نیز که همواره در بیابان هستم و کوه و دشت و آسمان و زمین را می‌نگرم همین فکر پیدا شده که اینها آفریدگار توانا دارد. آن گاه دست آنها را بوسید و گفت آن چه در دل شما افتاده در دل من نیز افتاده است، اجازه دهید گوسفندان مردم را به صاحبانش برسانم، و به شما بپیوندم.

آنها مدّتی توقّف کردند، چوپان گوسفندان مردم را به صاحبانش سپرد، و سپس خود را به آنها رسانید در حالی که سگش نیز همراهش بود.

آنها دیدند اگر سگ را همراه خود ببرند، ممکن است صدای او، راز آنها را فاش کند، هرچه کردند که سگ را برگردانند، سگ باز نگشت. سرانجام به قدرت خدا به زبان آمد و گفت: «مرا رها کنید تا در این راه پاسدار شما از گزند دشمنان شوم.»

آنها سگ را آزاد گذاشتند، و به حرکت خود ادامه دادند تا شب فرا رسید، کنار کوهی رسیدند. از کوه بالا رفتند، و به درون غاری پناهنده شدند.(2) در کنار غار چشمه‌های و درختان و میوه دیدند، از آنها خوردند و نوشیدند، برای رفع خستگی به استراحت پرداختند، و سگ بر در غار دستهای خود را گشود و به مراقبت پرداخت.

در این هنگام خداوند به فرشته مرگ دستور داد ارواح آنها را قبض کند به این ترتیب خواب عمیقی شبیه مرگ بر آنها مسلّط شد.(3)

و از این رو که در عربی به غار، کهف می‌گویند، آنها به «اصحاب کهف» معروف شدند. به روایت ثعلبی، نام آن کوهی که غار در آن قرار داشت «اُنجُلُس» بود.(4)

عکس العمل دقیانوس

دقیانوس پس از مراجعت از جشن عید، و باخبر شدن از ماجرای فرارِ شش نفر از وزیران، بسیار عصبانی شد لشکری را که از هشتاد هزار جنگجو تشکیل می‌شد مجهّز کرده، و به جستجوی فراریان فرستاد، در این جستجو، اثر پای آنها را یافتند و آن را دنبال کردند تا بالای کوه رفتند و به کنار غار رسیدند، به درون غار نگاه کردند، وزیران را پیدا کردند و دیدند همه آنها در درون غار خوابیده‌اند.

دقیانوس گفت: «اگر تصمیم بر مجازات آنها داشتم، بیش از این که آنها خودشان خود را مجازات کرده‌اند نبود، ولی به بنّاها بگویید بیایند و درِ غار را با سنگ و آهک بگیرند.» (تا همین غار قبر آنها شود) به این دستور عمل شد، آن گاه دقیانوس از روی مسخره گفت: «اکنون به آنها بگویید به خدای خود بگویند ما را از این جا نجات بده.»(5)

زنده شدن و بیداری پس از 309 سال