داستان های قرآن صفحه 564

آن شنیدستی که در اقصای غور *** بار سالاری بیفتاد از ستور

گفت: چشمِ تنگ دنیا دوست را *** یا قناعت پرکند یا خاک گور

یعنی: آن را خبر داری که در دورترین نقطه سرزمین غور (بین هرات و غزنه) بازرگان قافله سالاری از پشت مرکب بر زمین افتاد، یکی گفت چشم حریص دنیا پرست را یکی از دو چیز پر می‌کند، یا قناعت یا خاک گور.

15- اقتباس از تفسیر نور الثقلین، ج 3، ص 301-304.

32- داستان اصحاب رسّ

داستان اصحاب رسّ

داستان اصحاب رسّ

در قرآن در دو مورد سخن از اصحاب الرسّ به میان آمده، نخست در آیه 12 سوره ق، که از تکذیب آنها از پیامبرشان، سخن گفته شده، دوم در آیه 38 فرقان، که بیانگر هلاکت و عذاب شدید اصحاب رسّ در ردیف قوم عاد و ثمود است، که همانند آنها بر اثر عذاب الهی ریشه کن و نابود شدند.

واژه رسّ(1) اشاره به چاه آب یا نهر آب است که در سرزمین اصحاب رسّ بود، درباره هویت اصحاب رسّ، و علت عذاب آنها در میان مفسّران اختلاف نظر است، ما از ذکر آنها در این جا صرف نظر کرده، و به ذکر داستان آنها که حضرت رضا - علیه السلام - آن را از امیر مؤمنان علی - علیه السلام - نقل کرده می‌پردازیم:

یافث پسر نوح - علیه السلام - بعد از طوفان، در کناره چشمه‌ای نهال درخت صنوبری را کاشت که به آن درخت «شاه درخت»، و به آن چشمه «دوشاب» می‌گفتند، این قوم در مشرق زمین زندگی می‌کردند، و دارای دوازده آبادی در امتداد رودخانه‌ای بودند که به آن رودخانه، رسّ می‌گفتند.(2) نامهای این قریه‌های دوازده‌گانه به این نامها (ی دوازده‌گانه ماه‌های عجم) معروف بود، به این ترتیب: آبان، آذر، دی، بهمن، اسفندار، فروردین، اردیبهشت، خرداد، مرداد، تیر، مهر و شهریور، بزرگترین شهر آنها اسفندار نام داشت که پایتخت شاهشان به نام ترکوذبن غابور، نوه نمرود بود، درخت اصلی صنوبر و چشمه مذکور در این شهر قرار داشت، از بذر همین درخت در هر یک از شهرهای دیگر کاشته بودند و رشد کرده و بزرگ شده بود، آن قوم جاهل، آن درختهای صنوبر را خداهای خود می‌دانستند، نوشیدن آب چشمه و روخانه را بر خود و حیوانات، حرام کرده بودند، هر کس از آن آب می‌نوشید، او را اعدام می‌نمودند و می‌گفتند: «این آب مایه حیات خدایان ما است، و کسی حقّ استفاده از آن را ندارد!!»