داستان های قرآن صفحه 566

آن پیامبر خدا با این وضع در آن چاه به شهادت رسید.(4)

عذاب سخت اصحاب رسّ

در این هنگام خداوند به جبرئیل فرمود: «به این مخلوقات بنگر که حلم من آنها را مغرور کرده، و خود را از عذاب من در امان می‌بینند، و غیر مرا می‌پرستند، و پیامبر فرستاده مرا می‌کشند... من به عزّتم سوگند یاد کرده‌ام که هلاکت آنها را مایه عبرت جهانیان قرار دهم.»

روز عید آنها فرا رسید، همه آنها در کنار درخت صنوبر اجتماع کرده و جشن گرفته بودند، ناگاه طوفان سرخ شدیدی به سراغشان آمد، همه وحشت زده به همدیگر چسبیدند و به دنبال پناهگاه بودند، ناگهان دریافتند که هر جا پا می‌گذارند، زمین مانند سنگ کبریت شعله‌ور، سوزان و داغ است، در همین بحران شدید، ابر سیاهی بر سر آنها سایه افکند، و از درون آن ابر، صاعقه‌هایی از آتش بر آنها باریدن گرفت، به طوری که پیکرهای آنها بر اثر آن آتش‌ها، هم چون مس ذوب شده، گداخته شد، و به این ترتیب به هلاکت رسیدند. پناه می‌بریم به خدا از خشم و عذابش.(5)

1- رَسّ به معنی چاه و به معنی اثر مختصر آمده که چیز اندکی از حادثه‌ای باقی بماند، نظر به این که اصحاب رسّ بر اثر گناه نابود شدند، و خاطره کمی از این قوم در تاریخ باقی ماند، به آنها قوم رسّ گفتند.

2- بعضی احتمال داده‌اند که منظور همان رودخانه «اَرَس» واقع در شمال آذربایجان است.

3- بحار، ج 14، ص 12.

4- اقتباس از عیون اخبار الرّضا، ج 1، ص 207 و 208.

5- همان مدرک.