داستان های قرآن صفحه 578

2) سوره الذاریات، آیه 22.

3) سوره الذاریات، آیات 22 و 23. منبع: کشکول طبسی، ج 1

با شنیدن قرآن، صیحه‌ای زد و ...

با شنیدن قرآن، صیحه‌ای زد و بیهوش شد

منصور عمّار می‌گوید در مسافرت بودم که وارد مسجدی شدم تا نماز بخوانم جوان متدینی را دیدم که مشغول نماز است، از طرز نماز خواندنش فهمیدم که با این درگاه آشنا است.

پس از تمام شدن نماز به نزدش رفتم و گفتم: ای جوان با قرآن چطوری؟

گفت: بسیار دوست دارم که بشنوم.

من هم برایش خواندم: {کَلاَّ إِنَّها لَظی * نَزَّاعَةً لِلشَّوی} (1)

یعنی: هرگز نجات نمی‌یابد، زیرا آتش دوزخ به سوی او شعله‌ور است تا اینکه سر و صورت و اندامش همه بسوزد.

آیه راجع به شعله‌ور بودن آتش جهنّم است که گناه‌کاران را به سوی خود می‌کشاند، جوان با شنیدن این آیه ناگهان صیحه‌ای زد و بیهوش افتاد، زیرا دلش پاک بود و هنوز قساوت پیدا نکرده بود.