داستان های قرآن صفحه 580

2) سوره تحریم، آیه 6.

3) سوره حاقه، آیات 21 و 22.

اعتراف به معجزه بودن قرآن

اعتراف به معجزه بودن قرآن

ولید بن مغیره مخزومی که مرد ثروت‌مندی بود و در میان عرب به حُسن تدبیر و فکر روشن شهرت داشت و برای حل مشکلات اجتماعی و منازعاتی که در میان طوایف عرب واقع می‌شد از فکر و تدبیر او استمداد می‌کردند، و به همین علّت او را "ریحانه‌ی قریش" (گل سر سبد قریش) می‌نامیدند.

روزی به تقاضای جمعی از مشرکان نزد پیامبر - صلّی الله علیه و آله - آمد تا از نزدیک وضع او و آیات قرآن را بررسی کند. بنا به خواهش او پیغمبر قسمتی از آیات سوره "حم سجده" را تلاوت کرد. این آیات چنان تأثیر و هیجانی در او به وجود آورد که بی‌اختیار از جا حرکت نمود و به محفلی که از طرف طایفه او (بنی‌مخزوم) تشکیل شده بود رفت و گفت: به خدا سوگند، از محمد سخنی شنیدم که نه شباهت به گفتار انسان‌ها دارد و نه پریان. گفتار او شیرینی و زیبایی مخصوصی دارد، فراز آن (همچون شاخه‌های درختان برومند) پر ثمر و پایین آن (مانند ریشه‌های درختان کهن) پر آب است. گفتاری است که بر هر چیز پیروز می‌شود و چیزی بر آن پیروز نخواهد شد.

در میان قریش زمزمه افتاد و گفتند: از قرائن برمی‌آید که ولید دلباخته گفتار محمد - صلّی الله علیه و آله - شده و اگر چنین باشد همه قریش تحت تأثیر او قرار خواهند گرفت و به محمد - صلّی الله علیه و آله - تمایل پیدا می‌کنند.

ابوجهل گفت: من چاره او را می‌کنم. به منزل ولید آمد و با قیافه اندوهبار کنار او نشست. ولید گفت: چرا این چنین غمگین هستی؟!

ابوجهل: چرا غمگین نباشم! با این سن و شخصیتی که تو داری قریش بر تو عیب می‌گیرند و می‌گویند با سخنان پرمایه خود گفتار محمد - صلّی الله علیه و آله - را زینت داده‌ای! ولید برخاست و با ابوجهل به مجلس قریش در آمد و رو به سوی جمعیت کرد و گفت:

آیا تصور می‌کنید محمد - صلّی الله علیه و آله - دیوانه است؟ هرگز آثار جنون در او دیده‌اید؟ حضار گفتند: خیر. پرسید: آیا گمان می‌کنید او کاهن است؟ آیا از آثار کهانت چیزی در او دیده‌اید؟ گفتند: خیر. گفت: آیا گمان می‌کنید او شاعر است؟ آیا تا به حال شعری گفته است؟ گفتند: خیر. پرسید: تصوّر می‌کنید دروغگوست؟ آیا تاکنون به راستگویی و امانت مشهور نبوده و در میان شما به عنوان "صادق امین" معروف نبوده است؟ بزرگان قریش گفتند: پس باید به او چه نسبت بدهیم؟ ولید فکری کرد و گفت: بگویید ساحر است، زیرا با این سخنان خود میان پدر و فرزند و خویشاوندان جدایی می‌افکند. منبع: مجمع البیان، ج 9