داستان های قرآن صفحه 620

«اَتَقْرَءُ الْقُرْآنَ بَیْنَ قَوْمٍ وَهُمْ یتَحَدَّثُونَ وَلا یَسْتَمَعُونَ وَاِنَّکَ لا تَقْرَءُ بَعْدَ هَذا إِلَّا مَا شَاءَ اللهُ»

آیا قرآن را برای کسانی می‌خوانی که با هم سخن می‌گویند و آن را نمی‌شنوند! تو بعد از این به سبب عدم رعایت ادب نتوانی خواند، مگر آنچه خدا بخواهد.

بعد از آن بیدار شدم و گنگ شده بودم، امّا چون فرموده بود «الّا ماشاء الله» امید داشتم که زبانم آخر خواهد گشود. پس از چهار ماه در همان محلی که آن خواب را دیده بودم، باز رسول خدا - صلّی الله علیه و آله - را در خواب دیدم، فرمود:

«قَدْ تُبْتَ؛ حتماً توبه کرده‌ای؟»

گفتم: بلی یا رسول الله - صلّی الله علیه و آله -، فرمود:

«مَنْ تَابَ تَابَ اللهُ عَلَیْهِ؛ هر که به سوی خدا باز گردد خدا هم به مغفرت به او رجوع خواهد.»

بعد از آن فرمود: زبان بیرون آور و با انگشت خود زبان مرا مسح کرد و فرمود:

هر گاه نزد قومی قرآن می‌خوانی پس ترک کن قرائت را تا هنگامی که گوش گیرند کلام خداوند را.

چون بیدار شدم زبانم گشوده بود. منبع: گناهان کبیره، ج 2

موفقیت، در پرتو تلاوت حقیقی قرآن