شناخت قرآن(کمالی) صفحه 223

9- از امام موسي (ع) پرسيدند:

آيا پيغمبر براي مردم در عهد خودش آورد در حدّي كه ايشان را كفايت كند؟ فرمود: بلي و هر چه به آن نيازمندند تا روز قيامت. گفتند: از آنها چيزي ضايع شده است؟ فرمود: نه آن نزد اهلش باقي است. «1»

10- امام محمد باقر (ع) فرمود:

بدرستي كه پيغمبر براي مردم رساند. و ما اهل بيت پناهگاه علم و درهاي حكمت و روشني اين امريم. «2»

11- حديث مستفيضه ثقلين، كه به آن اشاره شد، و طرق آن در بخش مصادر تفسير مي‌آيد.

تكمله:

بعضي از مفسران، و از آن جمله مرحوم «علامه طباطبايي»، مفاد حديث ذيل را دالّ بر مستأنفه بودن «و الرّاسخون» دانسته‌اند. و اين حديث، هم در تفسير «عيّاشي» از حضرت صادق (ع) نقل شده و هم در خطبه اشباح «نهج البلاغه» با اندك اختلافي در الفاظ نه در مراد، و آن حديث چنين است:

مردي به أمير المؤمنين (ع) گفت: خدا را براي ما وصف كن تا محبتّش و معرفتش را زياد كنيم. أمير مؤمنان خشمناك شد و براي مردم خطبه خواند و در آن باره گفت: اي بنده خدا، بر تو باد به دلالتي كه قرآن بر صفت او دارد، و پيغمبر در شناخت او بر تو پيشي گرفته و از نور هدايت او طلب روشني مي‌شود. زيرا آن فقه و حكمت است كه به تو مي‌رسد.

آنچه مي‌رسد بگير و از شاكران باش و آنچه را شيطان در نهاد تو مي‌دمد، از آنچه نه واجب بودنش در كتاب خداست و نه در سنت پيغمبر و پيشوايان هدايت، علم آن را به خدا واگذار و عظمت خداوند را اندازه مگير.

و بدان اي بنده خدا كه راسخين در علم، آنان كه خداوند ايشان را برگزيده و از فرو رفتن در پرده‌هاي غيب ايشان را بازداشته، پس منزم شده‌اند كه اقرار كنند به آنچه تفسيرش را از غيب در حجاب نمي‌دانند و گفتند: «آمنّا به كلّ من عند ربّنا».

و به تحقيق خداوند ايشان را مدح كرد كه به عجز خود از رسيدن به آنچه علمشان احاطه ندارد اعتراف كردند و ترك تعمّق ايشان در آنچه تكليفي به بحث در آن نداشتند به رسوخ نامگذاري شد. و به همين اندازه بس كن و عظمت خدا را با عقل خودت مگير، مبادا از هالكين باشي.

______________________________
(1)- بحار الانوار، ج 92: 79.
(2) همان مأخذ، ج 2.