شناخت قرآن(کمالی) صفحه 325

ملاحظه كنيد، خشم پيغمبر (ص) و ملّقب ساختن «عمر» به متهوّك، و تبكيت او از نفوذ دادن معارف ناقص و احيانا غلط اهل كتاب در اسلام، در صورتي كه وجه اعلا و روشن و مصفاي آن موارد را پيغمبر آورده است، و نهي از پرسش از ايشان، و در خاتمه تصريح به آنكه حضرت موسي با همه معارفش اگر در عهد پيغمبر اسلام بود جز پيروي او چاره‌اي نداشت؛ اين همه تاكيداتي براي منع رجوع و اخذ از اهل كتاب است.

اگر به تواريخ مراجعه شود، دانسته مي‌شود كه «عمر»، عمدا يا نادانسته به اسرائيليات و منابعش ارادتمند بوده است. داستان تقرّب «كعب الاحبار» را در نزد او، و خبر دادن كعب به او كه نام تو در تورات است، و ذوق زدگي او از اين مدح و ثنا را در تواريخ مهمّ بخوانيد «1».

تذييل:

حديثي كه از طرق عامّه از پيغمبر نقل مي‌كنند كه فرموده: «حدّثوا عن بني إسرائيل و لا حرج» مجهول است. في معاني الاخبار:

ابي عن سعد، عن ابي عيسي، عن يحيي بن سيف، عن اخيه عليّ، عن ابيه، عن محمّد بن مارد، عن عبد الا علي بن اعين قال: «قلت لابي عبد اللّه: جعلت فداك، حديث يرويه الناس انّ رسول اللّه (ص) قال: حدّثوا عن بني إسرائيل و لا حرج. قال (ع): نعم. قلت. فنحدّث عن بني إسرائيل و لا حرج علينا. قال (ع) أما سمعت ما قال: كفي بالمرء كذبا ان يحدّث بكلّ ما سمع. فقلت: فكيف هذا؟

قال (ع): ما كان في الكتاب انّه كان في بني إسرائيل فحدّث- انّه كان في هذه الامّة- و لا حرج» «2».

يا للعجب و وا اسفا كه دانسته يا ندانسته در اثر سهل انگاري و راه دادن به فرهنگ‌هاي غير اسلامي، كم كم اين گمان به شكل اعتقاد در آمد كه فهم كامل قرآن و دين اسلام وابسته به دانستن فرهنگ ديني و فلسفي ملل ديگر است. در صورتي كه قرآن فرهنگي خاص و مستقل دارد كه به معونت سنّت و سيرت حلّال همه مشكلات بشري است و نيازي به استعانت از خارج ندارد.

______________________________
(1) الاضواء علي السنّة المحمّدية: 153.
(2) بحار، ج 2: 159.