شناخت قرآن(کمالی) صفحه 39

رشحه‌اي از خصايص قرآن‌

اينك رشحه‌اي از خصايص قرآن مجيد را در حدّ وسع و طاقت خود و نيز گنجايش اين كتاب تقديم خوانندگان گرامي و دوستدار قرآن مي‌دارم.

پيش از آنكه براي پيشرفت و گسترش اسلام، برق شمشير در دست مجاهدان مسلمان بدرخشد، اين قرآن بود كه مسلمانان را مي‌ساخت و براي مواجهه با همه قدرت‌هاي جهان آماده مي‌نمود.

تا قبل از فتح مكه، كه سرآغاز نمايش قدرت اسلام به شكل يك حكومت مركزي بود، در طول بيست و دو سال، تنها نيروئي كه مسلمان مي‌ساخت و بر مي‌انگيخت، آواي محمد (ص) بود كه وحي خالق را به گوش خلق مي‌رساند.

گوئي اين مسلمانان نخستين كه پايه و اساس قدرت عالمگير اسلام بودند از رهبرشان هيچ نمي‌خواستند، نه نان و آب، نه پوشاك، نه مسكن، نه شادي، نه امتياز، نه آسايش، نه سيم و زر، نه آب و زمين؛ زيرا رهبرشان خود هيچ از اينها را نداشت و به ايشان نيز نويد نمي‌داد. تنها او را مي‌خواستند، كه معارف عاليه و مفهوم زندگاني واقعي را به ايشان مي‌آموخت و جهاني بس فراختر را نشانشان مي‌داد او هم هيچ رابطه‌اي با ايشان جز از راه چشم و گوش نداشت: چشم‌ها او را ابر مردي در اوج فداكاري و فروتني و خدمتگزاري مي‌ديد، و گوش‌ها وحي الهي را در قالب كلماتي رسا و گيرا و انگيزه بخش از آواي او مي‌شنيد؛ آوايي كه هر بخشي از آن قرآن بود، همه‌اش قرآن بود.

اگر آواي وحي نبود، چشم از ديدن او بهره نمي‌گرفت. بهره‌مندي همه از آن گوش و استماع و سپس فهم وحي بود.

وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ. (الاعراف: 198) در وقت اصغاي وحي، گوش بر چشم مقدّم است. اول گوش و دوّم چشم؛ اينهايند دروازه‌هاي دل.

إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا. (الاسراء: 36) همانا گوش و چشم و دل، هر يك آنها مورد پرسش قرار مي‌گيرند.

در ميان شعائر اسلامي، هر كدام در معرض حوادث روزگار تا سر حد امحاء ظاهري برسد قابل ترميم است. كعبه را بارها سيل خراب كرده ولي بعدا ساخته شده