شناخت قرآن(کمالی) صفحه 562

مطلب است كه تعقيد و غموضي در آن نباشد. مؤيّد مطلب هم جمله «لِيُبَيِّنَ لَهُمْ» است كه علّت غايي و هدف ارشاد و ابلاغ است.

بنابر آنچه گفتيم، كساني كه براي اعجاب خلق اللّه سعي كرده‌اند فهم دين مقدّس اسلام يا قرآن مجيد را دشوار و حتّي غير قابل امكان نشان دهند، ويرانگرترين تهمت‌ها را به اسلام و قرآن زده‌اند.

اعتقاد ما آن است كه هر چند فهم تدبّري قرآن و فهم موهوبي و نوراني آن درجاتي دارد كه در دسترس همه نيست، امّا همه آن براي همه مردم در درجه‌اي كه براي آشنايي با معارف و اعتقادات و احكام اسلامي كفايت كند قابل فهم است.

باطنيان و گروهي از صوفيان و كساني كه براي تثبيت مقام و تأمين اغراض خود اين مطلب را شايع مي‌كنند كه بخشي از قرآن و معارف اسلامي براي همه قابل فهم نيست و فهم آن خاصّ «معلّم» (به اصطلاح باطنيان) و «مرشد» (به اصطلاح صوفيان) و اسلامشناسان و از اين قبيل القاب است، ساده دلان را گمراه و اسلام را تحريف كرده‌اند، خداوند متعال دين اسلام و قرآن را از گزند ايشان حفظ كرده و خواهد كرد.

دو شرط مبلّغ احكام اللّه: نترسيدن و مزد نگرفتن:

براي به ثمر رسيدن ارشاد و ابلاغ و تأثير آن دو شرط مهمّ هست كه قرآن مجيد مكرّر به آنها اشاره كرده است:

اوّل آنكه مبلّغ رسالت خداوندي از كسي جز خداوند نبايد بترسد، قوله تعالي:

الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ وَ كَفي بِاللَّهِ حَسِيباً. (الاحزاب: 29) آنان كساني بودند كه رسالت‌هاي خداوند را تبليغ مي‌كردند و از او مي‌ترسيدند و از احدي جز خداوند نمي‌ترسيدند؛ و خداوند بس است كه حسابگر باشد.

تقيّه كردن ترسيدن نيست؛ تقيّه كردن به هدر ندادن نيرو و ذخيره كردن آن براي فرصت مناسب است، و موارد آن در كتب فقه احكام مذكور است. و به هر حال موحّد كامل، خصوصا انبيا كه مأمور تبليغ رسالتند، هرگز از كسي جز خدا نمي‌ترسند و به كسي جز خدا اميّد ندارند.