شناخت قرآن(کمالی) صفحه 61

ديوار كوبيده شوند.

علامه طباطبائي در «الميزان»، ذيل آيه نهم سوره حجر گويد:

قرآن ذكر زنده جاويد است، مصون است از مردن و فراموش شدن، مصون از زياد شدن چيزي بر آن، مصون از نقص، مصون از تغيير در صورت و سياق آن.

هر مسلماني بالضروره مي‌داند كه سند اسلام قرآن است، همين قرآن موجود؛ و تغيير در سند آن را از مستند بودن خارج مي‌سازد. پس بالضروره، اين قرآن، همان قرآن منزل من عند اللّه است بدون تغيير و تحريف.

دلائل عدم تحريف‌

اينك بعضي از ادلّه عدم تحريف قرآن را ياد مي‌كنيم:

1- قوله تعالي:

«إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ». (الحجر: 9) مي‌بينيم در آيه شريفه، با اين همه تأكيدات كم نظير كه نشانه اشدّ عنايت به مورد است، حفظ قرآن تضمين شده است. اگر كسي گويد مراد از حفظ، حفظ في الجمله است نه فرد فرد آيات، سخت در اشتباه است، زيرا گمان كرده قرآن ذو افراد است كه با حفظ فردي از آن، حفظ قرآن صدق مي‌كند؛ در صورتي كه مراد از ذكر و قرآن، مجموع آن است كه اجزاء قرآن مكمل يكديگرند، و حفظ آن، صيانت همه آن است از كم و زياد شدن، براي امكان دادن به بشر براي فهم همه آن، و فهم كامل آن بدون در دست بودن همه آن محال است. قرآن بدون مصونيت از زياده و نقص، مستند نيست، از آن جهت كه بايد موارد متشابه آن بر محكمات عرضه شود، و مجمل بر مبين، و منسوخ بر ناسخ؛ و با احتمال كمبود يا زياده، استدلال و استناد به آن ابتر است. پس مراد از حفظ آن، حفظ همه آن است به تمام معني الكلمه.

2- قوله تعالي:

وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ. (فصّلت: 41- 42) براستي كه آن، كتابي گرامي است كه باطل از پيش و پس بدان راه نيابد؛ فرود آورده‌اي از جانب حكيم پسنديده است.