شناخت قرآن(کمالی) صفحه 95

سپس بر ماست بيان آن.

سپس از پيغمبر اكرم، كما قال تعالي:

وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ. (النحل: 44) ذكر (قرآن) را بر تو فرود آورديم تا آنچه را بر مردم فرود آمده بر ايشان روشن سازي.

و پس از پيغمبر، از وصي او، كه فرد بارز عترت و راسخين در علم است.

محروم شدن مسلمانان از نسخه قرآن جامع علي- عليه السلام- كه حاوي ترتيب نزول و با نظم و ترتيب موجود مرفوع به پيغمبر، و همچنين تعيين ناسخ و منسوخ و تفسير آن، مانند محروم شدن امت از هر موهبت ديگر، نتيجه سياست دنيا پرستانه و غير اسلامي متعصبين نژادي و قبيله‌اي و جاهلي است. چرا و به چه مجوّز و دليل، آنگاه كه براي جمع قرآن در زمان ابي بكر صلاي عام مي‌دهند كه مردم اطلاعات خود را براي جمع كنندگان قرآن به عنوان گواه در دسترس «زيد بن ثابت» قرار دهند، هيچ نامي از اعلم و اقضاي صحابه و اقرب ايشان به مهبط وحي، يعني علي- عليه السلام- حتي كأحد من النّاس برده نشده، و او را در اين امر مهم دخالت نداده‌اند.

براي تأييد مطلب، ترجمه سخن استاد «محمود ابوريه» مندرج در صفحه 249 «اضواء علي السّنة النّبويّة» را ياد مي‌كنيم:

از عجيب‌ترين اموري كه به حيرت مي‌كشاند اين است كه ايشان در ميان كساني كه جمع قرآن و كتابت آن را در عهده داشتند، نام علي (ع) را نبردند، نه در زمان ابو بكر و نه در زمان عثمان، و ديگراني را نام بردند كه درجه ايشان در علم و فقه از او نازل‌تر بود.

آيا علي (ع) در اين باره چيزي نمي‌دانست؟ يا مورد وثوق نبود؟ يا مشورت با او و شركت دادن او در اين كار روا نبود؟ خدايا! خدايا! عقل و منطق حكم مي‌كنند كه علي (ع) اوّل كسي بود كه شايسته اين كار بود و بزرگتر كسي كه بايد شركت كند.

به اين جهت كه به او صفات و مزايايي عطا شده بود كه براي ديگري از همه صحابه مهيّا نبود. بتحقيق پيغمبر او را زير نظر خود تربيت كرد و مدت درازي تحت كفايت پيغمبر زندگي كرد و از آغاز شاهد نزول وحي بود تا روزي كه وحي منقطع گشت، به طوري كه هيچ آيه‌اي از آيات قرآن از دست او نرفته بود. پس هرگاه در اين امر مهّم از او دعوت نشود، در چه مورد بايد دعوت شود؟! و اگر عذرهايي براي انحراف خلافت از او و دادن به ابي بكر بتراشند و از او درباره خلافت مشورت نخواهند، براي دعوت نكردن درباره جمع و كتابت قرآن چه عذري دارند و قاضي عادل در اين باره چه حكم مي‌كند؟ حقا امري عجيب است و بر ما نيست جز آنكه كلمه‌اي بگوئيم كه چيزي جز آن نداريم: يا علي، خداي براي تو؛ در هيچ چيز تو را انصاف ندادند.