زندگانی یعقوب و یوسف علیه‌السلام از دیدگاه قرآن و حدیث (تفسیر موضوعی المیزان) صفحه 142

و بدين وسيله او را از هر زشتي تنزيه نمودند و شهادت دادند كه در اين مراوده كـوچــك‌تــرين عملــي كـه دلالــت بـر ســوء قصــــد او بــاشـــد از او نــديــدنــد!

اين‌جـا بــود كـه زليخـا، همسـر عـزيـز، كـه ريشـه اين فتنـه بود به سخـن درآمـد و به گناه خـود اعتـراف كـرد و يوسف را در دعوي بي‌گناهي‌اش تصديق نمـود و گفـت:

«الان حــق از پــــرده بيـرون شــد و روشــن گـرديـد !

مـن بـودم كـه بـا او بنـاي مـراوده و معـاشقه را گذاشتم،

و او از راستگــــــويــــــان اســـــت!» (51 / يــوســف)

يوسـف عليه‌السلام وقتي فــرستـاده شـاه را بـرگـردانيـد دو تا مطلب ديگر نيز به او گفت:

(272) زندگاني يعقوب و يوسف عليه‌السلام

1 ـ ايـن كـــه عــزيــز بــدانــد كـه مـن در غيـابش بــه او خيــانـت نكـــرده‌ام!

2 ـ بـدانـد كـه خـائن بـه طـور مطلـق و هيچ وقت به نتيجه‌اي كه از خيانتش در نظر دارد،نايل نمي‌شود و ديري نمي‌پايد كه رسوا مي‌شود!

ايــن سنتــي اســت كـه خـداونـد همـواره در ميــان بنـدگانش جاري ساخته اســت و هـــرگــــز سنــــت او تغييــــرپـــذيــر نيسـت!