قهرمان توحید: شرح و تفسیر آیات مربوط به حضرت ابراهیم علیه‌السلام صفحه 201

ص: 211

آن بحث شد. آن حضرت به قدری میهمان‌نواز بود که او را «ابواضیاف» (پدر میهمانان یا صاحب میهمانان) لقب داده بودند.(1)

در روایتی از امام صادق علیه السلام می‌خوانیم:

«ابراهیم علیه السلام میهمان‌دوست بود، و هرگاه میهمان نداشت برای پیدا کردن میهمان از خانه بیرون می‌رفت، و درهای خانه‌اش را قفل می‌کرد، و کلید آن را همراه خود می‌برد. روزی درها را بست و بیرون رفت. چون بازگشت درها را باز دید، و مردی را در خانه خود مشاهده کرد. به او گفت: ای بنده خدا! به اجازه چه کسی وارد این خانه شدی؟ گفت: به اجازه پروردگارم، و این جمله را سه بار تکرار کرد. ابراهیم علیه السلام دانست که او جبرئیل است، و خدای را سپاس گفت.

سپس جبرئیل رو به ابراهیم علیه السلام کرد و گفت: پروردگارت مرا نزد بنده‌ای از بندگانش که او را خلیل خود گردانیده، فرستاده است. ابراهیم علیه السلام پرسید: آن بنده چه کسی است که تا زنده هستم خدمتش کنم؟ گفت: تو همان خلیل خدا هستی! پرسید: به چه علّت؟ گفت: بدان سبب که تا کنون از خدا چیزی نخواسته‌ای، و تاکنون چیزی از تو درخواست نشده که در جواب آن «نه» گفته باشی».(2)

4. او بسیار راستگو بود

آیه شریفه 41 سوره مریم ویژگی صداقت فوق‌العاده حضرت ابراهیم علیه السلام را چنین توصیف می‌کند:

«وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّهُ کَانَ صِدِّیقاً نَّبِیّاً»؛ در این کتاب، ابراهیم را یاد کن، که او پیامبری بسیار راستگو بود».

واژه «صدیق» صیغه مبالغه از صدق و به معنای کسی است که بسیار