شناخت قرآن(نجمی و هریسی) صفحه 118

وَ لَا الضَّالِّينَ» دلالت مي‌كند بر اينكه يك راه مستقيمي وجود دارد و كساني كه مورد انعام و بخشش خداوندي قرار گرفته‌اند همان راه را پيموده‌اند اين راه همان راه پيامبران، درستكاران، شهدا و مردان نيك مي‌باشد.

و باز اين جملات دلالت دارند كه راههاي غير مستقيم و كج و معوجي هم هست، و آنان كه مورد غضب خداوندي مي‌باشند آن راهها را در پيش گرفته‌اند. راه كساني كه در برابر حق عناد و لجاجت ورزيده آن را انكار مي‌كنند، به علت جهل و ناداني از راه هدايت به دور افتاده و در وادي گمراهي قدم بر مي‌دارند. آنان راه هدايت و حقيقت را جستجو و تفحص نكرده، راه پدرانشان را انتخاب نموده‌اند و از نياكانشان تقليد و تبعيت كرده‌اند. راهي را رفته‌اند كه آن راه از طرف خداوند براي آنان تعيين نگرديده است.

آري كسي كه اين آيه را بخواند و در آن دقت و تدبر كند همه اين مطالب را متذكر مي‌شود و فكرش به اين نكات عالي و رموز اخلاقي منتقل مي‌گردد، كه بايد به مقربان و اولياي خدا تأسي نمود و در اعمال و اخلاق و عقايد از آنان پيروي كرد و از راه اين افراد متمرد و سركش كه خداوند در برابر اعمالشان بر آنان غضب نموده است كناره گرفت.

خواننده عزيز، آيا مي‌توان از اين مطالب عالي و حقايق زنده اخلاقي و انساني كه در لابلاي اين جملات نهفته است چشم پوشيد و همانطور كه اين نويسنده خيالباف پنداشته است آنها را بي‌اهميت تلقي نمود؟!

معارضه با سوره كوثر

همين نويسنده در معارضه با سوره كوثر چنين گفته است:

«انا اعطيناك الجواهر فصل لربك و جاهر، و لا تعتمد قول ساحر» «1»