شناخت قرآن(نجمی و هریسی) صفحه 12

حق را به وضوح مي‌شناختند و با مقام و موقعيت خاندان پيامبر (ص) آشنا مي‌شدند. خانداني كه رسول خدا آنان را همدوش و قرين قرآن و جانشينان خود معرفي نموده است.

راستي اگر مسلمانان قرآن را در پيشاپيش خود قرار داده و از روشنايي آن كسب نور مي‌نمودند از عذاب دائمي و انحطاطي كه دامنگيرشان شده است در امان بودند و در پرتگاه بدبختي و ذلت قرار نمي‌گرفتند. نكبتها و تاريكيهاي ضلالت و انحراف از احكام الهي آنان را بدينگونه فرا نمي‌گرفت و هيچ قدمي از مسير صحيح و راه راست لغزش نمي‌كرد.

متأسفانه مسلمانان راهنماييهاي قرآن را ناديده گرفته و به دوران جاهليت برگشتند و از اميال و خواسته‌هاي نامشروعشان پيروي نموده، در زير پرچم باطل پناه گرفته و به صورت گروههاي مختلف درآمدند، گروهي گروه ديگر را تفسيق و يا تكفير نموده و ريختن خونشان و به غارت بردن اموالشان را تجويز كردند و توهين و تاختن بر يكديگر را عبادت و وسيله تقرب به پيشگاه خداوند پنداشتند.

اختلاف و تشتت گواه آشكاري است بر اينكه مسلمانان از قرآن فاصله گرفته و از اسلام فرسنگها دوري جسته‌اند.

حديث دوم‌

اشاره

امير مؤمنان علي (ع) در توصيف و تعريف قرآن چنين مي‌گويد:

«قرآن آن نور مطلق است كه غروب و افول بر آن راه ندارد، چراغ روشني است كه بخموشي نگرايد، آن درياي ژرف و پهناوري است كه عمق آن پيدا نيست، آن راه راست و مستقيمي است كه رهروانش گمراه نگردند، پرتو تاباني است كه ظلمت و تاريكي به آن راه ندارد، فيصل دهنده‌اي است كه دلايل آن سست نخواهد بود، بيان واضح و روشنگري است كه اصول آن خلل ناپذير است، داروي شفابخشي است كه با داشتن آن از امراض و بيماريها ترسي نيست، مايه عزت و سربلندي است كه ياران آن خوار و مغلوب نخواهند گرديد و حقيقتي است كه طرفدارانش بي‌يار و ياور نخواهند بود.