شناخت قرآن(نجمی و هریسی) صفحه 13

قرآن گنجينه ايمان و منبع آن است، درياي علوم و سرچشمه دانش و پايگاه و بوستان عدالت و دادگستري است.

قرآن اساس و زيربناي اسلام و واديهاي حق و دشتهاي پهناور آن است.

قرآن دريايي است كه آبكشان نتوانند، آب آنرا تمام كنند، و چشمه‌اي است كه آبش تيره و آلوده و آبشخور آن در اثر تراكم و كثرت تنگ نخواهد گرديد، منزلي است كه راههاي آن صاف و رهروانش گمراهي ناپذيرند.

قرآن نشانه روشني است كه عابران از آن غفلت نورزند، تل بلندي است كه قصد كنندگانش نتوانند از آن بگذرند.

قرآن كتابي است كه خداوند آن را سيراب كننده تشنگان علم و بهار دلهاي فقها و دانشمندان و آخرين مقصد نيكان و صالحان قرار داده است.

قرآن دوائيست كه با بودن آن دردي نيست، نور و روشنايي است كه هرگز به ظلمت و تاريكي نمي‌گرايد، ريسماني است كه دستگيره آن، محكم و ناگسستني است و پناهگاه محكم و بلندي است كه دست يغما و چپاول به آن راه ندارد. براي دوستدارانش عزت و براي پناهندگانش ايمني بخش است. براي پيروانش وسيله هدايت و رستگاري و براي تسمك كنندگانش وسيله عذر خواهي است. قرآن دليل محكم و استواري براي استدلال كنندگان، گواه حق و زنده‌اي است براي كسي كه در خصومتها به آن چنگ زند، و وسيله پيروزي است براي اجتماع كنندگانش. حاملانش را به سوي سعادت مي‌برد و عاملانش را به مقام عالي و بلندي پرواز و اوج مي‌دهد.

قرآن علائم و راهنماييهاييست براي متفكرين، سپري است براي طالبان سلاح، علم و دانشي است براي كسي كه آن را در مغز خود جاي دهد، و حديث درستي است براي كسي كه آن را نقل كند، قضاوت حق و عادلانه‌اي است براي كسي كه در ميان مردم حكومت و قضاوت نمايد». «1»