شناخت قرآن(نجمی و هریسی) صفحه 31

بنابراين اگر كسي ادعاي نبوت كند و خدا نيز از وي پشتيباني نموده و با سلاح معجزه مجهزش سازد، در اينصورت مردم را به سوي جهل و گمراهي سوق داده و باطل را ترويج و تصديق نموده است، و اين امر از ساحت قدس خداي حكيم محال و غير ممكن مي‌نمايد و هرگز از وي صادر نخواهد گرديد.

پس اگر معجزه‌اي از سوي كسي ظاهر شود دليل بر صدق گفتار وي و اذن و رضاي حق مي‌باشد، و اين يك حقيقت روشن و قانون كلي و مسلمي است كه خردمندان در اينگونه امور بر آن تكيه مي‌كنند و شك و ترديد به خود راه نمي‌دهند. و در قرآن مجيد نيز به همان حقيقت اشاره گرديده است، آنجا كه مي‌گويد:

وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الْأَقاوِيلِ لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتِينَ «1» «اگر او (پيغمبر) سخن دروغ بر ما مي‌بست، او را با قدرت مي‌گرفتيم، سپس رگ قلبش را قطع مي‌كرديم».

منظور آيه اين است كه، «محمدي» كه ما نبوتش را تثبيت نموديم و معجزه‌هايي در دست وي ظاهر ساختيم نمي‌تواند مطلبي را از پيش خود به ما نسبت دهد، و اگر بفرض محال چنين عملي از وي سر زند با قدرت خويش دمار از روزگارش مي‌آوريم زيرا سكوت ما در برابر گفتارهاي باطل، امضاي باطل و راه دادن مطالب بي‌اساس در دين و آئين هدايت خواهد گرديد. بر ما است كه شريعت و قانون خود را از مطالب بي‌اساس و دروغها حفظ كنيم ولي مانند مرحله حدوث و ايجاد، در مرحله بقا نيز ناظر و پشتيبان آن باشيم.

تناسب در اعجاز

بنابراين، معجزه، عملي را مي‌گويند كه قوانين طبيعت را در هم بشكند و ساير افراد بشر، در برابر آن احساس عجز و ناتواني كنند.

ولي شناخت معجزه براي همه كس ميسر و امكان پذير نمي‌باشد، بلكه تنها كساني