شناخت قرآن(نجمی و هریسی) صفحه 55

مسلم است مردمي كه رسول خدا با آنان معاصر و در ميان آنان پرورش يافته بود عده‌اي از آنان به بت پرستي و اوهام و خرافات پاي بند بودند و گروه ديگر نيز اهل كتاب بوده، معارف، احكام و عقايدشان را از كتب عهدين و از تورات و انجيل به دست مي‌آوردند.

اگر فرض كنيم كه محمد (ص) تعاليم خويش را از همان دانشمندان كه با آنان معاصر بود، اخذ نموده و مطالبي كه در قرآن آمده از تورات و انجيل متنخذ مي‌باشد، آيا لازمه اين مطلب اين نخواهد بود كه عقايد و افكار متداول آن روز بر گفتار و معارف وي پرتو افكند؟ و در ميان معارف قرآن و معارفي كه در اين كتابها آمده است يك نوع تشابه و تقارن وجود داشته باشد؟

ولي ما مي‌بينيم كه قرآن با كتب عهدين به تمام معني مخالفت دارد. قرآن با خرافات و موهوماتي كه كتب عهدين و ديگر مصادر علمي آن عصر و دوران مالامال از آنها بود مبارزه مي‌كند. حقايق علمي و اخلاقي، معارف عقلي و الهي را از اين گونه اباطيل پاك و تنزيه نموده و خرافاتي را كه در محيط آن روز وجود داشته از دامن توحيد و خداشناسي مي‌زدايد.

قرآن مجيد مسئله توحيد و خداشناسي را مطرح مي‌كند و خدا را آن چنان توصيف و تعريف مي‌نمايد كه لايق و شايسته آن بوده و مطابق با شأن خدائي و مقام ربوبيت و الوهيتش بوده باشد، و از آن چه نقص و حدوث خدا را مي‌رساند تبرئه و تنزيهش نموده و ساحت قدس وي را از اينگونه اوهام و اباطيل پاك و مبرا نشان مي‌دهد. و همچنين در مسئله نبوت نيز همين روش اصيل و واقعي را در پيش مي‌گيرد. اينك آيات چندي را درباره مسئله توحيد و نبوت از نظر قرآن مي‌آوريم:

توحيد در قرآن‌

قرآن مجيد خدا را چنين معرفي مي‌كند:

وَ قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِذا قَضي أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ.

وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ.