شناخت قرآن(نجمی و هریسی) صفحه 6

قرآن از ديدگاه قرآن و حديث‌

اشاره

آنجا كه سخن به فضيلت قرآن مي‌رسد، بهتر آن است انسان مكث و توقف كند و خود را در برابر قرآن، كوچك ببيند و به عجز و زبوني خويش اعتراف نمايد. چون اعتراف بر عجز و نارسايي گاهي بهتر از گفتار و قلم فرسايي در مدح و ثناست.

انسان آن موجود ممكن و محدود چگونه مي‌تواند حقيقت و واقعيت گفتار خداي بزرگ و نامتناهي را درك نموده و در مغز كوچك خود بگنجاند! و با كدام نيرو مي‌تواند موقعيت و ارزش واقعي قرآن را در مغز نارساي خود ترسيم و سپس بيان كند؟

يك نويسنده- هر چند هم توانا باشد- در اين باره چه مي‌تواند بنويسد؟ و يا يك خطيب سخنور هر چند هم گويا باشد چه بر زبان آرد كه شايسته آن باشد؟

آيا موجود محدود مي‌تواند موجودي غير محدود را توصيف و تعريف كند؟

در عظمت قرآن همان بس كه گفتار و كلام پروردگار بزرگ است و در مقام و منزلت آن همان بس كه معجزه پيامبر خاتم و آياتش متكفل هدايت بشر و ضامن سعادت انسانها است و افراد بشر را در تمام شئون زندگي و در همه قرون و اعصار رهبري مي‌كند. مجد، سيادت و سعادت هميشگي آنان را تضمين و تأمين مي‌نمايد. اين حقيقت را از خود قرآن بشنويم آنجا كه مي‌گويد:

إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ «1» كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَي النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلي صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ «2»

______________________________
(1). اسراء، 9.
(2). ابراهيم: 1.