شناخت قرآن(نجمی و هریسی) صفحه 89

از اين آيه استفاده مي‌شود كه فاصله بين دو مشرق دورترين فاصله و مسافتي مي‌باشد كه براي بشر محسوس است. بنابراين، ممكن نيست كه منظور از دو مشرق در آيه قبلي مشرق آفتاب و مغرب ماه و يا مشرق تابستان و زمستان بوده باشد، زيرا مسافت در ميان اينها دورترين مسافت محسوس نيست. بناچار بايد منظور از مسافت طولاني دو مشرق همان مسافت بين مشرق و مغرب باشد، زيرا مغرب قاره ما نسبت بطرف ديگر زمين مشرق ناميده مي‌شود. در اين صورت معناي آيه صحيح بوده و از وجود يك قاره ديگر كه قرنها بعد از نزول قرآن كشف گرديده است خبر مي‌دهد.

بنابراين، آياتي كه در آنها لفظ مشرق و مغرب به طور مفرد ذكر شده منظور نوع مشرق و مغرب است، مانند آيه شريفه «وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ»، و در آياتي كه كلمه مشرق و مغرب به صورت تثنيه (مشرقين) آمده است اشاره به وجود قاره ديگري مي‌باشد كه در آن طرف كره زمين قرار گرفته است، و آياتي كه در آنها لفظ مشرق و مغرب به طور جمع (مشارق، مغارب) آمده است منظور مشرقها و مغربهاي تمام شهرها و نقاط كره زمين مي‌باشد كه در اثر اختلاف افقها توليد مي‌گردد.

6/ كرويت زمين در قرآن‌

باز يكي از اسراري كه قرآن مجيد از روي آن پرده برداشته است كروي بودن زمين مي‌باشد. خداوند متعال مي‌فرمايد:

وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا «1» رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ رَبُّ الْمَشارِقِ «2» فَلا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ إِنَّا لَقادِرُونَ «3»

______________________________
(1). اعراف: 137.
(2). صافات: 5.
(3). معارج: 40.