خضر در ادبیات صفحه 116

ص:125

العظیم» آغاز می شود و پس از حمد و ثنای خداوند و درود بر حمله ی عرش و دیگر ملائک: بر پدر و مادرمان، آدم و حوا، صلوات می فرستد و می فرماید:

«اللّهم صلّ علی هابیل و شیث و ادریس و نوح.... و موسی و هارون و یوشع و میشا و الخضر و ذی القرنین و یونس و الیاس و... طالوت... متّی و ارمیا و حیقوق.. و لقمان.»

اینجا نام خضر در کنار انبیاء و اولیاء الهی ذکر شده که نام بعضی از آنها در قرآن هم نیست و در فراز دیگری از دعا به سفر حضرت موسی و خضر اشاره شده:

«یا راد موسی علی امه و زائد الخضر فی علمه»

یعنی راهنمای موسی، خضر است. خضری که به علم و دانش حضرت موسی افزوده است.

دعایی از خضر

این دعا، به دعای کمیل معروف است، سید بن طاووس داستان این دعا را در کتاب اقبال چنین روایت می کند: کمیل گفت: روزی با مولای خود، امیرالمؤمنین، در مسجد بصره نشسته بودم؛ درباره ی شب نیمه ی شعبان سخنی به میان آمد و از معنی این ایه سؤال شد «فیها یفرق کل امر حکیم».

آن حضرت فرمود: این شب که «فیها یفرق کل امر حکیم» ، شب نیمه ی شعبان است که هر کس آن را به عبادت احیاء کند و دعای حضرت خضر علیه السلام را در این شب بخواند البته دعای او مستجاب گردد.... آنگاه دعایی را که به دعای کمیل مشهور شد به او که از یاران خاصش بود آموخت.(1)