خضر در ادبیات صفحه 92

ص:101

1- (1) همان، ص 25.
2- (2) روح البیان، ج 5، ص 268.
3- (3) همان، ص 268.

در ترجمه ی تفسیر طبری هم چنین آمده که:

«دو بنده اند از بندگان خدای که بدین جهان اندر همی بوند زنده، تا آن روز که از همه جانوران جان بستاند این دو زنده اند بدین جهان اندر، آن گاه جان ایشان بستانند... خضر و الیاس به موسم حج، خانه را طواف کنند و هیچ خلق ایشان را نشناسند و ایشان نیز خویشتن به هیچ خلق ننمایند، مگر آن کس را که خود خواهند که خویشتن بدو نمایند و ایشان هر دو، شب و روز بر امتان محمد همی دعا کند و از خدای عزّوجّل آمرزش همی خواهند گناهکاران محمد را و ایشان که گفتیم اندر زمین می باشند زنده.

دو پیامبر دیگر است از فرزندان آدم علیه السلام از پیامبران مرسل که هرگز نمیرند و شب و روز بر بندگان خدای عزّوجّل دعا کنند و آمرزش خواهند، یکی عیسی بن مریم است علیه السلام که جهودان بر وی بیرون آمدند و خواستندکه مر او را بکشند و بردار کنند ولی خدای عزّوجّل دیدار عیسی بربختیشوع افکند، تا مهتر جهودان مرو را به بدل عیسی بردار کردند و خدای عیسی را بر آسمان برد با نزدیک خویش و چون آخر الزمان بود عیسی بر زمین باز آید و جهان راست کند و به آسمان باز شود.

دیگر ادریس پیامبر است که همچنین زنده است به آسمان و وی نیز هم به بهشت اندر است»(1).

در قرآن کریم در دو جا نام ادریس علیه السلام ذکر شده است؛ یکی سوره ی مریم و دیگری در سوره ی انبیاء. در سوره ی انبیاء فقط نام آن حضرت برده شده؛ ولی در سوره ی مریم، خدای تعالی اوصافی نیز برای آن حضرت بیان فرموده: