تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 113

ص:130

می دهیم. از این آیات بر می آید که نتیجه اعمال خوب انسان در دنیا برکت در رزق و فراوانی نعمت و این قبیل چیزها است و گاهی بالاتر از این ها یعنی معنویت ها باعث منشأ معنویت های دیگر می شود. تاریخ نشان می دهد زندگی حضرت موسی همواره با سختی همراه بود و نشد وقتی که یک آب و نان حسابی داشته باشد، چه وقتی که در مصر بود و چه آن وقت که برای دفاع از یک مظلوم و دفع ظالم مجبور به ترک مصر شد و در بیابان ها سرگردان بود، تا نزد حضرت شعیب رسید و آنجا دست به دعا برداشته می گوید:

(رَبِّ إِنِّی لِما أَنْزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْرٍ فَقِیرٌ)1

«خدایا، من نسبت به خیراتی که به این بنده ات نازل می کنی خیلی فقیر و نیازمند هستم».

در کلمات حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه آمده است که:

«حضرت موسی علیه السلام آن وقت دو نان جوی خواست تا گرسنگی خودش را رفع کند و در بیابان ها آن قدر دویده بود که پاهایش آبله کرده بود و آن قدر از علف های بیابان خورده بود که اثر سبز علف از پوست بدنش نمودار بود».(1)

تا آنجا که تاریخ نشان می دهد بعد از این که به پیامبری مبعوث شد و بنی اسرائیل را برداشت و از مصر بیرون برد، در بیابان ها در آن حال هم زندگی خوشی نداشت، ولی مقام نبوت که پیدا کرد همان جزایش بود (وَ کَذلِکَ نَجْزِی