تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 125

ص:142

معنای این قسمت از آیه وجود دارد و آن این که بندگان خوب خدا از جمله انبیاء و اولیاء اعمالشان هر چقدر هم خوب باشد خود را لایق نمی بینند با این که معصوم هستند گاهی استغفار می کنند و عملشان را کوچک می شمارند. حضرت موسی علیه السلام هم ممکن است اینجور بگوید: ما هم آمدیم و کمک دادیم حیف است که آدم عمرش را به بیهودگی و آلودگی بگذراند. نکند عمل من با انگیزه ی شیطان باشد و شاید هم استغفارش برای این بود که دفاع او از مظلوم ناخواسته منجر به کشته شدن ظالم شد. دنباله اش می فرماید: (إِنَّهُ عَدُوٌّ مُضِلٌّ مُبِینٌ) بدرستی که این شیطان دشمن گمراه کننده واضحی است. این نشان دهنده این موضوع هم هست که حضرت موسی از قصور و عمل ناخواسته خود استغفار می کند. چنان که گفته شد حضرت موسی علیه السلام با این که در این موقع هنوز پیامبر نشده بود ولی از آلودگی بدور بوده است.

توحید پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم قبل از نبوت

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم با این که در سن چهل سالگی با نازل شدن حضرت جبرئیل بر ایشان، به پیامبری مبعوث شد ولی از بچه گی آثار توحید از گفتار و رفتارش پیدا بود. رسم بزرگان عرب این بود که: بچه ها را جهت شیر دادن به دایه می سپردند و پیامبر را هم داده بودند به یک زن به نام حلیمه سعدیه مدت شیر دادن که تمام شد قاعدهً باید بچه را تحویل خانواده اش بدهد ولی چون این زن در مدت نگهداری از پیامبر برکات زیادی از وجود آن حضرت دیده بود درخواست کرد بگذارند بچه باز هم پیش آنها بماند. یک روز که حلیمه سعدیه می خواست بچه را با گوسفندان به صحرا بفرستد. پیامبر که در آن موقع 4 ساله بود، درخواست کرد همراه آنان برود حلیمه اجازه داد ولی موقع رفتن یک حرز و گلوبندی آورد که به گردن حضرت ببندد برای دفع چشم زخم و حضرت چانه اش را به سینه چسباند و