تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 163

ص:180

مُرِیبٍ)1 ؛ ما در این چیزهائی که شما ما را به آن دعوت می کنید شک داریم. (قالَتْ رُسُلُهُمْ أَ فِی اللّهِ شَکٌّ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) ؛ رسولان آنها گفتند: آیا سزاوار است درباره خدا شک کنید، خدایی که خالق آسمانها و زمین است (یَدْعُوکُمْ) ؛ این خدا از روی لطفش شما را می خواند (لِیَغْفِرَ لَکُمْ مِنْ ذُنُوبِکُمْ؛) که گناهانتان را بیامرزد. (وَ یُؤَخِّرَکُمْ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی) ؛ و شما را مهلت می دهد تا یک مدت معینی (قالُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلاّ بَشَرٌ مِثْلُنا) ؛ می گفتند شما بشری مثل ما هستید (تُرِیدُونَ أَنْ تَصُدُّونا عَمّا کانَ یَعْبُدُ آباؤُنا) ؛ شما اراده دارید که ما را از آنچه پدران ما عبادت می کردند منع کنید (فَأْتُونا بِسُلْطانٍ مُبِینٍ)2 ؛ برای ما دلیل واضح و روشن بیاورید (قالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلاّ بَشَرٌ مِثْلُکُمْ) ؛ رسولانشان می گفتند قبول داریم که ما بشری مثل شما هستیم (وَ لکِنَّ اللّهَ یَمُنُّ عَلی مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ) ؛ لکن خداوند بر هر کدام از بندگانش که خواست نعمت را تمام می کند (وَ ما کانَ لَنا أَنْ نَأْتِیَکُمْ بِسُلْطانٍ إِلاّ بِإِذْنِ اللّهِ) ؛ و در اختیار ما نیست که معجزه بیاوریم مگر خداوند اذن و اجازه بدهد (وَ عَلَی اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ)3 ؛ و باید بر خدا توکل کنید. چنانچه از این آیات بر می آید از صحبتی که بین انبیاء و مردم رد و بدل شد: نتیجه می گیریم که: رسالت و نبوت یک مقام بشری است (قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ