تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 193

ص:210

حال شما که این وای به حال شما نفرین نیست بلکه می خواهد بگوید: این راهی را که شما در پیش دارید عاقبت خوبی ندارد و پیش بینی بدی درباره اش می شود، به خدا افتراء و دروغ نبندید، این کار خدائی است و بدست هر کسی جاری نمی شود این که شما اسم معجزه را سحر می گذارید دروغ بستن به خدای تعالی است.

دروغ بستن به یک انسان معمولی بد و مذموم است اما بدتر از آن این که کسی به پیامبر و اولیاء خدا و مهم تر از آن این که به خدا دروغ ببنندد که:

(فَیُسْحِتَکُمْ بِعَذابٍ) ؛ خدا ریشه ی شما را در می آورد به یک عذابی.

(وَ قَدْ خابَ مَنِ افْتَری)1 ؛ و به راستی نا امید شد کسی که افترابست.

حضرت موسی علیه السلام به شرط و ادب نصیحت، عمل کرد و به قول شاعر:

من آنچه شرط بلاغست با تو می گویم تو خواه از سخنم پند گیرو خواه ملال

مثل این که نصیحت حضرت موسی در این ها اثر گذاشت چون با هم شروع به نجوی کردند (فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَیْنَهُمْ وَ أَسَرُّوا النَّجْوی)2 تنازع همان است که ما در زبان فارسی به آن این بکش و آن بکش می گوئیم. به هر حال بعد از صحبت های حضرت موسی در مورد امرشان بین آنها نزاع شروع شد و صحبت در گوشی آغاز گردید ولی سر انجام (قالُوا إِنْ هذانِ لَساحِرانِ) گفتند: این هردو (حضرت موسی و برادرش) جادوگرند (یُرِیدانِ أَنْ یُخْرِجاکُمْ مِنْ أَرْضِکُمْ بِسِحْرِهِما) و اراده دارند به واسطه