تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 234

ص:251

حدیث دیگری است که راوی می گوید:

«قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام مَنْ أَرَادَ مِنْکُمْ أَنْ یَعْلَمَ کَیْفَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ فَلْیَنْظُرْ کَیْفَ مَنْزِلَهُ اللَّهِ مِنْهُ عِنْدَ الذُّنُوبِ کَذَلِکَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی؛(1) هر کدام از شما اراده دارد که بداند منزلتش نزد خداوند چقدر است فکر کند منزلت و ارزش خداوند نزد او وقتی که زمینه گناه پیش می آید، چقدر است».

هر کدام از ما دلمان می خواهد منزلت خداوند را نزد خود مورد توجه قرار دهیم، باید ببینیم وقتی در معرض گناه قرار می گیریم چقدر خود دار هستیم. اگر در مجلسی قرار گرفتیم که باب تهمت و غیبت باز است ما چه خواهیم کرد و یا در موقع انجام وظیفه آیا شانه از زیر بار خالی می کنیم یا خیر؟ وقتی که شهوت، غضب و سایر هواهای نفسانی می خواهد ما را به طرف گناه بکشد و از طرف دیگر دستور و دعوت خداوند دوری از آن گناه است ما بیشتر به گفته و خواسته کدام طرف اعتماد می کنیم آیا از هوای نفس اطاعت می کنیم یا از دستور و امر خداوند، اگر به حرف خداوند اعتماد و اعتناء داریم در نتیجه خداوند هم به ما اعتماد دارد، ولی اگر حرف و دستور خداوند را سبک شمردیم دلیل بر آن است که آدم سبکی هستیم و در نزد خداوند هم ارزشی نداریم.

حضرت علی علیه السلام می فرماید:

«کَذَلِکَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی؛ اگر زمینه گناه پیش آمد و تو چون برای خدا منزلت قائلی مرتکب گناه نشدی بدان و آگاه باش که تو هم در نزد خدا دارای منزلت هستی».