تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 252

ص:269

گوش و دل سپردن به موعظه

پدر ابوالاسود دئلی می گوید: روزی در ربذه به دیدن ابوذر غفاری رفتم. ابوذر گفت یک روز بر پیامبر وارد شدم، پیامبر به من موعظه هائی فرمود و در ضمن آنها نیز این گونه فرمودند:

«یَا أَبَاذَرٍّ احْفَظْ مَا أُوصِیکَ بِهِ تَکُنْ سَعِیداً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ»(1) ای اباذر این وصیت هائی را که می کنم حفظ کن تا بواسطه آن در دنیا و آخرت سعادتمند باشی. خود این مطلب مهمی است و ما باید به آن توجه کنیم که موقعی که یک نفر موعظه می کند دلمان پهلوی او باشد، چشم و گوشمان به طرف او باشد. خداوند در قرآن شریف آن جا که به ذکر صفات منافقین می پردازد به این نکته اشاره می کند که منافقین هم مانند مسلمان های خالص در مجلس پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می نشستند ولی با این تفاوت که دل به گفته های پیامبر نمی دادند و گوششان بدهکار نبود فقط به صورت تشریفاتی در مجلس پیامبر شرکت می نمودند. در سوره ی قتال که همان سوره محمد صلی الله علیه و آله و سلم است می فرماید:

(وَ مِنْهُمْ مَنْ یَسْتَمِعُ إِلَیْکَ حَتّی إِذا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِکَ قالُوا لِلَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ ما ذا قالَ آنِفاً) ، (2)(بعضی از این منافقین این گونه اند که بحسب ظاهر گوش می دهند ولی وقتی مجلس تمام شد و رفتند آن دیگری از او می پرسد پیامبر چه می گفت حوصله مان سر رفت)