تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 374

ص:391

نا فرمانی ها و معصیت های ما خدا را ناراحت کند و خدا بخواهد بدین علت از ما انتقام بکشد. پس انتقام خدا چیست؟. این را می گذاریم برای بعد. در دنبال آیات می فرماید: (وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِینَ کانُوا یُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا الَّتِی بارَکْنا فِیها)1 و به ارث دادیم همان قومی را که مستضعف شمرده می شدند شرقها و مغرب های زمینهایی را که مبارک قرار داده بودیم. کلاً سرزمین فلسطین مبارک است یا به اعتبار این که انبیاء در این منطقه برانگیخته شده اند و از نظر معنویت و دیگر جهات و یا این که از نظر آب و هوا و نعمتهایی که دارد جزء بهترین مناطق روی زمین است.

عذابهای تأدیبی

قبلاً یاد آوری کردیم: گرفتاریهایی که خداوند برای انسان پیش می آورد بعضی هایش جنبه تربیتی دارد، یعنی خداوند می خواهد ما انسان ها را تربیت کند تا سرمان به سنگ بخورد و بیدار شویم و این از مظاهر لطف خداوند است البته این از بدی ماست زیرا اگر ما آدم خوبی بودیم لازم نبود خداوند برای بیداریمان گرفتارمان کند قاعده این است که خوب تر از این ها باشیم، آدم حرف شنوی باشیم و زیر بار حق برویم تا مبتلا به گرفتاری نشویم. در دعای ابوحمزه ثمالی می خوانیم

«إِلَهِی لَا تُؤَدِّبْنِی بِعُقُوبَتِکَ وَ لَا تَمْکُرْ بِی فِی حِیلَتِک»(1)؛ «خدایا مرا به عقوبت هایت ادب مکن» یعنی من این جور نباشم که فقط با شلاق ادب شوم