تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 38

ص:55

و بعد حضرت آیه ی: (وَ نُرِیدُ أَنْ...) را تلاوت فرمود که خداوند وعده بزرگ گردانیدنِ نعمتِ خود بر مستضعفین را داده است و فرمود: این بلایی را که فرعون و هامان از آن می ترسیدند بر سر آنها آمد. امیرالمؤمنین علیه السلام می خواهد بفرماید: دنیا بعد از چموشی های خود بر ما عاطفه پیدا می کند و چه علاقه شدیدی. وعده ی خداوند این طوری است. دل هایی که روزی زیر بار مردان حق و انبیاء و اوصیاء از جمله حضرت علی علیه السلام نمی روند و با برخورد خشن با او روبه رو می شوند، خداوند این دل ها را طوری قرار داده است که بالاخره اثر خودش را می بخشد و حق را می پذیرد. چرا دنیا و مردم آن در مقابل شخصی چون علی علیه السلام چموشی می کنند. چون امیرالمؤمنین علیه السلام دعوت به توحید می کرد، دعوت به کارهای نیک و دوری از کارهای زشت می نمود. اگر علی علیه السلام به معاویه روی خوش نشان می داد و دعوت به حق نمی نمود (و مهم تر از آن، در راه پیاده نمودن حق قیام نمی کرد) دنیا هم در مقابل او چموشی نمی نمود. چون چموشی دنیا و مردم آن در مقابل حق است، ولی کم کم اوضاع تغییر می کند و دل ها پذیرای حق می شود، ولی مرور زمان لازم دارد در قرآن آیات زیادی داریم که وعده ی غلبه حق بر باطل را می دهد جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً، حق آمد و رفت باطل بدرستی که باطل رفتنی است حق پیش می رود و باطل از بین می رود.

بزرگان می فرمایند:

غلبه ی حق بر باطل و غلبه ی طرفداران حق بر باطل از قبیل غلبه ی معنویات است نه غلبه ی جسمانیات. دو نوع غلبه وجود دارد یکی غلبه جسمانی است، مثلاً یک پهلوان قوّی با یک انسان ضعیف کشتی می گیرد و بر او غلبه پیدا می کند و یا یک لشگر به علت قدرتِ ظاهریِ