تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی علیه السلام صفحه 393

ص:410

عَاشِرٍ فَنَظَرَ فِی إِحْدَاهُمَا» مثلش مانند دوکشتی است در این دو کشتی دو نفر سوارند، این دو کشتی از محل یک بازرسی یا ده یک بگیر که مالیات می گیرد عبور می کنند آن بازرس به یکی از دو کشتی نگاه می کند

«فَلَمْ یَرَ فِیهَا شَیْئاً» در آن چیزی نیافت

«فَقَالَ أَسْرِبُوهَا» پس می گوید این را ترخیص کنید برود

«وَ نَظَرَ فِی الْأُخْرَی فَإِذَا هِیَ مَوْفُورَه» و وقتی به دومی نگاه می کند می بیند پر از محموله است «

فَقَالَ احْبِسُوهَا» «می گوید این را نگه بدارید».(1)

آری برادران امام حسن علیه السلام فرمود:

«فِی حَلَالِهَا حِسَابٌ وَ فِی حَرَامِهَا عِقَابٌ وَ فِی الشُّبُهَاتِ عِتَابٌ»، (2)«حلال دنیا حساب دارد که از چه راهی بدست آورده و در چه راهی خرج شده و حرام دنیا عقاب دارد و اگر از شبهات است عتاب و سرزنش دارد». پس خوشا به حال سبکباران، کسانی که به اندازه کمترین چیزی که دارند قناعت می کنند، به کم می سازند و عزت و شرافت نفسشان را نگه می دارند و خود را نزد دیگران سبک نمی کنند. عزت انسان به این نیست که خوب بخورد، خوب بپوشد بلکه عزت به این است که همین قوت مختصر خودش را که دارد بخورد و تملق کسی را نگوید و بی جهت و به خاطر امور دنیائیش به کسی احترام نگذارد و اگر احترام می گذارد به جهت ایمان اوست.

سلمان و نجات سبکباران

این قضیه را من از حضرت امام در درس اخلاقشان شنیدم که می فرمود زمانی که سلمان از طرف امیرالمؤمنین حاکم مدائن بود، در آن شهر سیل آمد و شروع کرد خانه ها را خراب کردن سلمان پوستی را که هم فرش زیر پای او و هم