معالم الاهتداء الی معرفه الوقف و الابتداء صفحه 147

پس اگر برای كسی امكان باشد، سوره كاملی را در یك نفس قرائت كند، بدون هیچ اشكالی روا می‌باشد و اما قول برخی از علمای وقف كه این جا وقف لازم است، یا آنجا واجب است مقصود از لازم یا واجب جهت تجویدی و ادائی است نه جهت شرعی و در قرآن وقفی كه حرام باشد و مرتكب آن مجازات شود یا وقفی كه مكروه باشد و مرتكب آن مذمت شود وجود ندارد.

و مقصود از قول علمای وقف كه اینجا وقف جایز نیست از جهت تجویدی و ادائی است نه كه به طور شرعی جایز نیست مگر اینكه سببی مقتضی تحریم وقف شود كه در این صورت وقف حرام خواهد بود و قاری مرتكب خلاف، گناهكار می‌باشد مانند اینكه قاری قصد كند در «وَ ما مِنْ إِلهٍ» یعنی خدائی وجود ندارد یا «إِنِّی كَفَرْتُ» یعنی من كافر شدم و نظایر آنها وقف كند بدون اینكه ضرورتی او را به وقف وادارد مانند كم آمدن نفس، غلبه عطسه، هجوم خواب و غیر آنها.

پس اگر در آنچه گفته شده و نظایر آن، قصد وقف كند و وقف به عمد باشد اگر معنایش را قصد نكرده باشد گناهكار است و مجازات خواهد داشت و اگر معنای آن را قصد و عمدا وقف كند یعنی نبود خدا را، و كفر خود را اظهار نماید كافر محسوب خواهد شد، العیاذ باللّه تعالی.

و این معنی از قاری معلوم نمی‌شود مگر از قرائن كه از وی ظاهر شود یا خود از آن خبر دهد و اقرار و اعتراف نماید. اگر قصد وقف نكرد، و