معالم الاهتداء الی معرفه الوقف و الابتداء صفحه 80

- در آیه 56 سوره الذاریات/ 15، «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ» «22»- وجه قباحت این وقفها، و امثال آنها، بر كسی كه كمترین بهره‌ای از خرد، یا اثری از فكر، در او وجود دارد مخفی نمی‌باشد. بنابراین قاری هوشیار، باید از این گونه وقفها بپرهیزد، و تا جائی كه برایش ممكن است از آن‌ها احتراز نماید. و گرنه مرتكب گناهی بزرگ، و خطایی غیر قابل اغماض شده است، «و هم چنان كه قبلا گفتیم» در صورتی كه وقف او در این محلها به عمد، و به قصد معانی «ناشایست» صورت گیرد كافر خواهد شد. نعوذ باللّه تعالی من ذلك.

این اقسام نه گانه كه شرح آنها گذشت، مخصوص «وقف اختیاری» است، و منظور از وقف به طور مطلوب همین است، به عبارت دیگر وقتی لفظ وقف یاد شود، یا گفته شود این‌جا وقف می‌شود، یا اینگونه، وقف تام است و این گونه حسن و ... و ...، منظور از آن «وقف اختیاری» است، و قاری با اختیار و اراده خود با ملاحظه معانی

(22)- و مثل وقف در «و انتم» در قول باری تعالی: «وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ» بدون ذكر «لا تَعْلَمُونَ» و مثل وقف در «وَ اللَّهُ» در آیه «یا أَیُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَی اللَّهِ وَ اللَّهُ» سوره فاطر/ 35 آیه/ 15 بدون ذكر «هُوَ الْغَنِیُّ» كه یكی از دو معنی فاسد زیر به ذهن می‌رسد:

(1) و اللّه عطف است بجای انتم- شما فقیرید و اللّه فقیر است (نعوذ باللّه) (2) «و اللّه» سوگند باشد یعنی سوگند به خدا شما به خدا نیازمند هستید كه هیچ كدام از این معانی درست نیست.