کتابخانه بالقرآن

دانستنیهای نهج البلاغه صفحه 212

صفحه 212

و اءیم الله لئن فررتم من سیف العاجله ، لا تسلموا من سیف الاخره ، و اءنتم لهامیم العرب ، و اسنام الاعظم ، اءن فی الفرار موجده الله ، و الذل اللازم ، و العار الباقی . و اءن الفار لغیر مزید فی عمره ، و لا محجوز محجوب بینه و بین یومه . من الرائج اءلی الله کالظمان یرد الماء؟الجنه تحت اءطراف العوالی ! الیوم تبلی الاخبار! و الله لانا اءشوق اءی لقائهم منهم اءلی دیارهم

به خدا سوگند، اگر از شمشیر این دنیا بگریزید، از شمشیر آن جهان نخواهید رهید. شما اشراف و بزرگان عرب هستید. همانا فرار از جنگ موج خشم خداوند و خواری و ننگ جاویدان است . به زندگی گریزنده هرگز چیزی افزوده نگردد و چیزی مانع مرگش

نشود. کیست که همچون تشنه ای که به آب می رسد به سوی حق رود؟بهشت زیر لبه های نیزه هاست . امروز نهان ها آزموده و آشکار می شوند. به خدا سوگند، که من به رویارویی آنان بیش از آن اشتیاق دارم که آن ها برای رسیدن به خانه های خود مشتاق اند. (645)

652. جنگ صفین

فی مقاتله صفین لما غلب اءصحاب معاویه علی الفرات -: قد استطعمو کم القتال ، فاءقروا علی مذله ، و تاءخیر محله ، اءو رووا السیوف من الدماء ترووا من الماء؛ فالموت فی حیاتکم مقهورین ، و الحیاه فی موتکم قاهرین

در جنگ صفین آن گاه که سپاه معاویه آب فرات را در اختیار گرفت ، فرمود: (با این اقدامشان ) از شما خواستند تا دست به جنگ بگشایید، اینک شما یا به خواری اعتراف کنید و منزلت شجاعت و شرافت را از دست نهید، یا شمشیرها را از خون ها سیراب کنید تا از آب سیراب شوید، زیرا اگر زنده بمانید، اما شکست خورده باشید در حقیقت مرده اید و اگر بمیرید؛ اما پیروز شوید در حقیقت زنده اید! (646)

653. آموزش جنگی

من کتابه علیه السلام اءلی اءمرائه علی الجیش -: من عبدالله علی بن اءبی طالب اءمیرالمومنین اءلی اءصحاب المسالح ، اءما بعد، فان حقا علی الوالی اءن لا یغیر علی رعیته فضل ناله . فاذا فعلت ذلک وجبت لله علیکم النعمه ولی علیکم الطاعُه ، و اءن لا تنکصوا عن دعوه ، و لا تفرطوا فی صلاح ، و اءن تخوضوا الغمرات اءلی الحق فاءن اءنتم لم تسقیموا لی علی ذلک لم یکن اءحد اءهون علی ممن اعوج منکم ، ثم اءعظم له العقوبه و لا یجد عندی فیها رخصه ، فخذوا هذا من اءمرائکم

در قسمتی از نامه خود به فرماندهان سپاهش می فرماید: از بنده خدا علی بن ابی طالب امیرمؤ منان به نیروهایی مسلح : اما بعد، بر والی است که به سبب نعمت های فراوانی که بدو رسیده رفتارش نسبت به

مردم تغییر نکند... اگر چنین کردم بر خداست که شما را نعمت ارزانی دار و بر شماست که از من فرمان برید و هرگاه شما را فرا خواندم درنگ نکنید و در انجام کارهای درست کوتاهی نورزید و در راه حق در گرداب سختی ها فرو روید، اما اگر در این کارها با من راست و صادق نباشید، هیچ کس در نظر من خوارتر از آن نباشد که کج راهه می رود. در این وقت او را کیفری سهمگین خواهم داد و او از کیفر من رهایی نخواهد یافت . شما نیز از فرماندهان خود همین پیمان را بگیرید. (647)