کتابخانه بالقرآن

دانستنیهای نهج البلاغه صفحه 614

صفحه 614

طوبی لمن شغله عیبه عن عیوب الناس .

خوشا به حال آن کس که عیب خودش ، او را از پرداختن به عیب های مردم بازدارد. (1922)

1930. دوری از عیب جویان

من کتابه للاشتر لما ولاه مصر : ولیکن ابعد رعیتک منک و اشناهم عندک اطلبهم لمعائب الناس ؛ فان فی الناس عیوبا. الوالی احق من سترها، فلا تکشفن عما غاب عنک منها، فانما علیک تطهیر ما ظهر لک ، والله یحکم علی ما غاب عنک . فاستر العوره ما استطعت ، یستر الله منک ما تحب ستره من رعیتک .

در فرمان استانداری مصر به مالک اشتر می فرماید: باید دورترین افراد ملت از تو و دشمن ترین آن ها نزد تو، عیبجوترین آن ها از مردم باشد؛ زیرا مردم (خواه ناخواه ) عیب هایی دارند و زمامدار سزاوارترین کس به پوشاندن آن هاست . بنابراین ، درباره آن دسته از عیب هایی مردم که بر تو پوشیده است ، پی جویی و کنجکاوی مکن ؛ زیرا آن چه بر عهده توست پاک کردن عیب ها و زشتی هایی است که بر تو آشکار می باشد و قضاوت درباره عیب ها و گناهانی که بر تو پوشیده می باشد، به عهده خداست . پس تا می توانی جرم پوش باش تا خداوند نیز عیب و جرم های تو را که دوست داری از ملتت پوشیده بماند، بپوشاند. (1923)

1931. احمق واقعی

من نظر فی عیوب الناس ، فانکرها، ثم رضیها لنفسه ، فذلک الاحمق بعینه .

کسی که عیب های مردم را بنگرد و بد شمرد، سپس آن ها را برای خود بپسندد چنین کسی احمق واقعی است .

1932. از خرده گرفتن بر دیگران بپرهیز (1924)

یا عبدالله ! لا تعجل فی عیب احد بذنبه ، فلعله مغفورله ، و لا تامن علی نفسک صغیر معصیه ، فلعلک معذب علیه . فلیکفف من علم منکم عیب غیره لما یعلم من عیب نفسه ، ولیکن الشکر شاغلا له علی معافاته مما ابتلی به غیره .