بياوريم، به نقل بخاري رسول خدا فرمود:
«گروهي از شما براي شفاعت به سوي من خواهند آمد و در حالي كه در برابر من بر خود ميلرزند، بر آن ميشوم كه از آنان شفاعت كنم و ميگويم: «خدايا اينان از اصحاب منند.» ندا در ميرسد: «نميداني بعد از تو چه كردند.»
و در حديث ديگري، ميگويم: «اينان امت منند.» ندا درميرسد: «نميداني كه آنان چگونه به گذشته بازپس گشتند.»
و در حديث سوم گفته ميشود: «آنچه را كه آنان بعد از تو تغيير دادند نميداني.» و من ميگويم:
«از رحمت حق دور باد كسي كه بعد از من آئين حق را تبديل كند.»
در سنن «ابن ماجه» آمده است: رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمود: «لعنت بر شما يا واي بر شما باد اگر بعد از من به كفر بازگرديد كه در آن حال خون بعضي از شما به دست برخي ديگر ريخته خواهد شد». [49] در چنين حالي همهي صحابهي رسول پاك و منزه نيستند و همهي آنان چنان ساحتي ندارند كه جاي ايراد و اشكالي بر آن نباشد و از اين رو هرگز منعي ندارد اگر علي (ع) كسي را كه در خور ملامت و نكوهش است، به عيب و مذمت ياد كند. مخصوصا كساني را كه بر وي خروج كردند و علنا با او بر سر جنگ شدند و به هر وسيلهاي كه ممكن بود درصدد قتل و ريختن خون او برآمدند.
بدين سبب اگر آن حضرت، ناسزاواري را نكوهيده و به مذمت گرفته باشد چنان نيست كه گفته شود: «صدور اين سخنان از زبان شخصيتي مانند علي، با آن درجه از دين و علم و تقوي شايسته نيست» ، چنانكه محمود محمد شاكر ميپنداد. يا چنان