- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
نزدیکتر است، سخن آنان را می شنود و شخص آنان را می بیند و اسرار آنها را می داند؟ ابن ابی العوجاء گفت آیا خدا در هر جائی هست؟ مگر نه اینست که اگر در آسمان باشد در زمین نیست و اگر در زمین باشد در آسمان نیست؟ امام فرمود تو با این گفتار مخلوقی را توصیف کردی که هر گاه از مکانی منتقل شود مکان دیگری او را در برگیرد و مکان اول از او خالی شود و او در جای کنونی نمی داند که در جای پیشین چه رویدادی رخ داده است. ولی خدائی که بزرگ شان و پادشاهی ادیان است نه جائی از او خالی است و نه جائی او را در برگرفته و نه جائی به او نزدیکتر از جای دیگر است».
با این توضیحات روشن گردید که امام علیه السلام با جمله ی اول اصل ارتباط خدا را با موجودات اثبات نموده و با جمله ی دوم این توهم را که ارتباط خدا با موجودات از نوع ارتباط با یکدیگر باشد رفع نموده است و نیز با این جمله فکر وحدت وجود را یعنی یکی بودن خدا با موجودات باطل ساخته است.