- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه آثار 28
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
ندارند که به آن پناه برند و از این جهت گاهی بخودکشی دست می زنند.
چگونه انسانی که انس و الفت با ذات او آمیخته است در جهان دیگر می توان ابدی باشد با اینکه مایه های انس او محدود و موقت است؟
از قسمت اخیر بحث اول روشن شد که بهترین مایه ی انس انسانی توجه بخداست و وقتی در این جهان بتواند از انس گرفتن با این انیس تنهائیها و نرو بخش در تاریکیهای جهان برخوردار باشد، در جهان
دیگر به طریق اولی از انس با پروردگار می توان بهره مند شود. و همچنین انس با خاصان درگاه او که آن هم منتهی بهمان انس با پروردگار است، خود یکی از مایه های انس افراد با ایمان است، چنانچه در آیه ی شریفه می فرماید:
«یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی»(2).
(ای کسی که دارای روح آرام و با اعتماد بخدا هستی، بسوی پروردگارت برگرد در حالی که او از تو خوشنود و تو از او خوشنود هستی، آنگاه در میان بندگان خاص من در آی و به بهشت من داخل شو).