- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- اشاره ی حسی 85
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
عدم. چیزی نیست تا شکافته شود، بلکه عدم (نیستی) تصوری است که عقل از وجود (هستی) انتزاع می کند (می گیرد) و تصور آن پس از تصور وجود است و سخن ابن انباری نیز توجیهی بدون دلیل است و در جواب فخر رازی باید گفت کلام فصیح ترین گویندگان را با توجیهات خیالی نمی توان تفسیر نمود.
بنابراین تفسیر صحیح فطر همان ابداع و ایجاد بدون مایه است چنانچه امام (ع) در خطبه دیگر می فرماید لم یخلق الاشیاء من اصول ازلیه و لا من اوائل ابدیه
بل خلق ما خلق فاقام حده و صور ما صور فاحسن صورته(3).
(خداوند موجودات جهان را از ریشه های ازلی (یعنی مایه های سابقه داری که همیشه بوده است) و از چیزهای ابدی (یعنی مایه هائی که همیشه بماند) نیافریده است، بلکه بیافرید و آنچه را آفرید حدود و اندازه های آن را مشخص ساخت و صورت بندی کرد و آنچه را صورت بندی کرد به بهترین صورت بیاراست).
و مرحوم آیه الله حاج میرزا حبیب اله خوئی از علمای برجسته شیعه در شرح نهج البلاغه ی خود می گوید: میان اختراع و صنعت مردم با ایجاد خداوند تفاوت است، مردم برای اختراع یا صنعت