- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
صفاتی که عین ذات باشد درست نیست، زیرا در آنجا جز ذات جامع کمالات چیزی نیست، او ذاتی است دانا، توانا، مدرک، مرید، ازلی، ابدی و... نه اینکه ذاتی باشد و این صفات به او اضافه شده باشد. بنابراین امام به این دلیل می خواهد بیان کند که خداوند صفاتی مانند صفات مخلوقات ندارد تا تشبیه لازم آید و منظور وی این نیست که اصلا خدا صفتی ندارد تا لازمه ی آن تعطیل باشد چنانچه گذشت.
3- دو روایت از دو امام دیگر، یکی از حضرت باقر علیه السلام است، چنانچه در توحید صدوق ره(13).
از آن حضرت روایت کرده که فرمود «توحید کامل آنست که خدا را از دو حد بیرون بدانی، یکی حد تعطیل که هیچ صفت کمالی برای او معتقد نباشی و دیگر حد تشبیه که او را در صفات شبیه آفریدگان بدانی». و روایت دیگر در کافی(14).
از حضرت جواد علیه السلام است که شخصی می پرسد: رواست به خدا چیز گفته شود؟
حضرت می فرماید «آری رواست در صورتی که او را از دو حد بیرون سازی 1- حد تعطیل 2- حد تشبیه».