- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
کلام مولی (ع) باین نتیجه می رسیم که حمد کردن و ثنا گفتن خدا و بعبارت دیگر تعریف کردن و شمردن کمالات و خوبیهای خدا برای بشر در صورتی درست است که از راه تعلیم و تلقین حضرت حقتعالی باشد، یعنی خدای دانا و علم
باید طریق ستایشگری خود را به بشر بیاموزد و بشر مطابق تعلیم حقتعالی او را ستایش کند. چنانچه سوره ی حمد و توحید که در نماز خوانده می شود نمونه ی بارزی از تعلیم و تلقین ستایشگری خدا به بندگان است و ازاین جهت باید بندگان خدا نماز بخوانند و هیچ عمل دیگری نمی تواند نشان دهنده ی حضور بنده در پیشگاه با عظمت خداوند باشد.
8- نکته ی دیگری که توجه بآن لازم است، اینست که دعاهائی که در کتب ادعیه مانند صحیفه ی سجادیه و مفاتیح الجنان و غیره از ائمه هدی و ارد شده است ازاین جهت است که به بشر راه بندگی و دعا و طلب حاجت و توبه را بیاموزند ت آنطور که زیبنده ی خداست از خدا طلب حاجت کنند و بدرگاه او توبه نمایند و اظهار خضوع و خشوع و بندگی کنند و از پیش خود کلماتی که بسا شایسته ی مقام ربوبی نباشد اظهار نکنند.
9- علی علیه السلام این خطبه ها و دیگر خطبه های خود را با حمد و ثنای خدا آغاز کرده است و از این حس شروع می توان نکات آموزنده ی زیر را برداشت نمود:
اول - بزرگداشت پروردگار جهان: زیرا هر انسان خردمند و