- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- اشاره ی حسی 85
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
صاحب ادراکی وقتی به این جهان پهناور و موجودات شگفت آور آن توجه می کند پیشاپیش فکر او، عظمت پروردگار جهان جلوه گر می گردد و او را به تعظیم و تمجید او وا می دارد.
دوم - نیازمندی انسان: زیرا حمد اعتراف باین است که تنها ولی نعمت انسان خداست و هر خیر و خوبی و نعمتی که در جهان هستی است از سرچشمه ی فیض اوست، و از این جهت بنده ی نیازمند در آغاز هر کار باید
خدای بی نیاز را یاد کرده بستاید.
سوم - ادب در مقام سخنوری: زیرا مقام سخنوری اقتضا می کند که آدمی قبل از شروع به مطلب مورد نظر ولی نعمت خود را بستاید و از وی استمداد کند تا با کمک های غیبی و الهامات روحی او نیروی فکری ود را تقویت کند و گفتار خود را بنحو شایسته به پایان رساند.
10- هر انسانی، بحسب مراتب درک و فهم و معرفت خود نسبت بخدا ممکن است، پیش خود تصوری از خدا داشته باشد، ولی باید دانست هر تصوری که آدمی از خدا بکند جز ساخته ی فکر او چیز دیگری نیست و هرگز نمی تواند روشنگر حقیقت خدائی باشد، چنانچه امام باقر (ع) می فرماید «کلما میزتموه باوهامکم فی ادق معانیه فهو مخلوق مصنوع مثلکم مردود الکم»(7).
(هر چه را بعنوان خدا با دقیق ترین شکل آن به فکر خود تصور کنید و در مغز خود بسازید باز آن آفریده و ساخته ای مانند شماست و به شما