- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
و کلمه ی ما برای پرسش است.
و با این دو کلمه از جای چیزی سوال می شود و پیداست این سوال در مورد چیزی درست است که مکان داشته باشد مانند انسان و هر جسم دیگر، ولی برای چیزی که جائی ندارد این سوال مطرح نیست، بنابراین کسی که چنین سوالی را درباره ی خدا مطرح کند خدا را جسم شمرده و جائی برای او پنداشته است، در صورتی که در بحثهای پیشین ثابت شد که خداوند محدود نیست و در مکانی نمی گنجد و لذا چنین سوالی درباره ی او نادرست است.
بلکه چون وجودش غیر متناهی است همه جا هست و بهمه چیز احاطه دارد، چنانچه در آیه ی شریفه ی قرآن می فرماید: و هو الله فی السموات و فی الارض یعلم سکم و جهرکم(2).
(او خداوند کار در آسمانها و زمین ا ست، پنهان و آشکارای شما را می داند) و نیز می فرماید «و هو معکم اینما کنتم»(3).
(او با شماست در هر جا که باشید)، بنا براین خدا همه جا هست ولی مکان ندارد. و کلمه ی علی برای استعلا است یعنی بالای چیزی بودن و کلمه ی ما چنانچه گفته شد برای پرسش است و به این دو کلمه از جهت و جائی که چیزی بر آن تسلط و نفوذ دارد سوال می شود، مثلا گفته می شود استاد بر چه