- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- ادراک از راه آثار 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
مقامی است در وجود که رشته ی همه ی امور و پدیده های جهان هستی بدان منتهی می گردد و مرکز پخش تمام نیروهای جهان هستی می باشد، چنانچه زمام امرو هر کشوری به تخت رئیس آن کشور منتهی می شود و استواء بر عرش کنایه از تسلط و نفوذ پروردگار بر جهان هستی و مسخر بودن جهان بر وفق تدبیر و اراده ی اوست.
و در کافی و توحید صدوق و بحار علامه ی مجلسی ره اخبار وارد شده که عرش را به ملک و علم و قدرت پروردگار تفسیر نموده اند. چنانچه در خبری که از حضرت رضا (ع) روایت شده، عرش را به علم و قدرت و موجودی که همه چیز در اوست تفسیر نموده است(5) و نیز در خبری که از امیر مومنان
(ع) روایت شده عرش را منشا انوار گوناگون و مظهر قدرت و عظمت و سلطنت پروردگار معرفی نموده است(6) بنابراین استواء بر عرش بمعنی احاطه ی علمی و قدرتی و سلطنتی حقتعالی بر جهان هستی است. و این منافاتی با کلام امام ندارد، بلکه هر دو روشنگر یک حقیقت هستند.
و بهمین فراگیری علم و قدرت پروردگار در آیه الکرسی هم اشاره شده است، می فرماید «وسع کرسیه السموات و الارض»(7) کرسی