حکمت اصول سیاسی اسلام صفحه 164

*****

بهترین ذخیره را برای خود ذخیره عمل صالح تلقی کن

فلیکن احب الذخائر الیک ذخیره العمل الصالح «بهترین ذخائری که برای تو و جامعه ی تو ضروری و مفید است ذخیره ی عمل صالح است».

هیچ ذخیره ای بهتر از اندوخته ی عمل صالح نیست.

مالکا، آن خداوندی که کارگاه خلقت را بنا نهاده و همه ی اجزاء و سطوح آن را در مجرای حرکت و دگرگونیها قرار داده است، تلاش و تکاپوی آدمی را که رو به جاذبیت ربوبی است به عنوان هدف اعلای این کارگاه بس سترگ برگزیده است که: یا ایها الانسان انک کادح الی ربک کدحا فملاقیه «ای انسان تو با کوشش جدی به دیدار پروردگارت نائل خواهی گشت».

قطره ای کز جویباری می رود

از پی انجام کاری می رود

خرامیدن لاجوردی سپهر

همان گرد گردیدن ماه و مهر

مپندار کز بهر بازیگریست

سراپرده ای اینچنین سرسریست

در این پرده یک رشته بیکار نیست

سر رشته بر ما پدیدار نیست

نه زین رشته سر می توان تافتن

نه سر رشته را می توان یافتن

گرچه رخنه نیست در عالم پدید

خیره یوسف وار می باید دوید

آری، ما فرزندان آدم چنان در این کارگاه بزرگ و جدی در محاصره ی کار و تحرک هستیم که اگر خود ما با

هشیاری و با هدف گزینی معقول، رشته ی کار خود را به دست نگیریم، به صورت ابزار و وسیله یی درمی آئیم که عوامل خودآگاه یا ناخودآگاه کار ما را در مسیر فعالیتهای خود مستهلک خواهند ساخت.

اما گمان مبر که مقصود از کار و کوشش آدمی که تنها عامل حرکت رو به بارگاه الهی است صرف بیهوده ی انرژیهای پرارزش عضلانی و فکری در راه به دست آوردن وسائل بازیگری و تجملات و تخدیرهای ویرانگر حیات خود و دیگران است، زیرا اینگونه کوششها و تقلاها نه تنها کار با ارزش و سازنده و موجب وصول به هدف خلقت نیست، بلکه کارشکنیهایی از راه تلف کردن قوای خود و دیگران و وارد کردن اخلال به نظم کارگاه خلقت محسوب می شود.

سعیکم شتی تناقض اندرید

روز می دوزید و شب برمی درید(1).

این بازیگران جدی نما و این کارشکنان کارسازنما از تباه ساختن کار و محصول کار