حکمت اصول سیاسی اسلام صفحه 346

کمتر از بی اعتنائی به ارزش بعد مادی آنان می باشد؟! آیا شما که دارای خرد و وجدان پاکید میان دو جمله ی زیر تفاوتی می بینید: جمله ی 1- من باید آنچه را که به ذهنم خطور کرده است آزادانه بیان کنم اگر چه همه ی اصول و ارزشهای واقعی بشری را مختل بسازد و مغزها را گمراه کند. جمله ی 2- سخنی که مخاطب «اینیشتن» فیزیک دان مشهور در برابر گفتار وی (آزادانه!) بیان نموده است. گفتار «اینیشتن» و پاسخ مخاطب وی چنین است: در سال 1949 درباره ی ملاقات خود با یکی از سران آمریکائی چنین نوشت: «اخیرا با یکی از شخصیتهای باهوش آمریکائی که به صورت ظاهر مردی صاحب حسن نیت بود، مذاکره می کردم و به او تذکر دادم که خطر جنگ جدیدی بشریت را تهدید می کند و اگر چنین جنگی درگیرد، احتمالا نوع بشر منهدم خواهد شد و فقط تشکیلاتی که مافوق ملتها باشد می تواند از چنین خطری جلوگیری کند، اما با نهایت تعجب مشاهده کردم که مخاطب من چنین جواب داد: به چه دلیل شما تا این اندازه مخالف با انهدام نوع بشر می باشید»!!(2).

اگر عبارات بعدی متفکر مزبور را در تفسیر پاسخ مخاطبش مورد دقت

قرار بدهیم، خواهیم دید که حتی ممکن است یکی از بزرگترین عللی که مخاطب او را وادار کرده است چنان پاسخ حیرت انگیزی را بدهد، همان فرسودگی مغزهای بشری و پوچ تلقی کردن زندگی است که ناشی از رگبار نظریه ها و آراء ضد و نقیض و شایسته و ناشایسته با سوء استفاده از آزادی مطلق در بیان بوده است. متفکر مزبور در همین ماخذ می گوید: «چنین جواب تند و صریحی از رنج درونی و بدبختی آشکاری حکایت می کند که مولود جهان امروز است. این جواب به نظر من جواب کسی است که کوشش بسیار کرده است تا تعادلی در وجود خویش ایجاد کند و توفیق نیافته است و حتی امید توفیق را نیز از دست داده است. این جواب بیان انزوائی دردناک است که همه ی افراد بشر امروزه از آن رنج می برند». این جملات در تحلیل نهائی به بیماری فقدان ایدئولوژی و عقیده والائی که بتواند هویت انسان را در این جهان هستی در هر دو منطقه ی «آنچنانکه هست» و «آنچنانکه باید» تفسیر و توجیه نماید، می رسد و این فقدان اگر معلول دو علت اساسی باشد، قطعا علت یکم آن رگبار ضد و نقیض گوئیهای گویندگان و نویسندگان است که در هر دو منطقه به اظهارنظر آزادانه پرداخته و به مغزهای بشری سرازیر کرده اند.

ای گویندگان، و ای نویسندگان که از آزادی بیان استفاده کرده بدون توجه به معنی و محتوی، می گویید و می نویسید، حداقل برای چند دقیقه هم باشد، در این حقیقت بیندیشید که روزی فرا خواهد رسید که از یکایک حرفهائی که زده اید،

مسئول قرار خواهید گرفت، لذا از هم اکنون بدانید که: