حکمت اصول سیاسی اسلام صفحه 357

خواسته ها و تمایلات که صددرصد موافق

عقل و منطق واقعیات است در اقلیت بوده و مخصوص افرادی است که پایبند دین و اخلاق و ارزشهای عالی انسانی می باشند. این همه جرمها و خیانتها و حق کشیها که سطور کتاب تاریخ بشری را پر کرده است، با خواسته ها و تمایلات بشری انجام می گیرد، زیرا اگر اراده (خواسته و تمایل) در کار نباشد، و کار از روی جبر انجام بگیرد جرم و خیانت و جنایت و حق کشی محسوب نمی شود. پس ثابت شد که این جمله «هر چه می خواهی بکن» بنیان کن ترین سفارشی است که به بشریت داده شده است و عاملین این سفارش را می توان «چنگیز»های ارواح آدمیان نامید.

ممکن است گفته شود که: همه ی جرمها و خیانتها و جنایتها از مزاحمت و تعدی به حقوق دیگران ناشی می گردد و در جمله ی فوق عدم مزاحمت و تعدی به حقوق دیگران شرط آزادی مطلق رفتار ذکر شده است. پاسخ این اعتراض روشن است، زیرا وقتی که اراده (می خواهم) یک انسان برای هرگونه رفتار آزاد قرار داده شد، معنایش اینست که برای جان و روح آن انسان هیچ اصل و قانونی که مراعاتش برای آن انسان واجب باشد وجود ندارد!! نتیجه ی چنین بی پروائی و بی اصل و قانون بودن ذات انسانی، اینست که انسان درباره ی خودش (جان و روان و مغز خویشتن) هر کاری انجام بدهد آزاد و بی مهار است، یعنی او می تواند از میگساری گرفته تا خودکشی، همه ی جرم و خیانتها و جنایتها را درباره ی جسم و جان و روان و مغز خویشتن انجام بدهد!!

اکنون این

سئوال پیش می آید که آیا می توان کسی را که کمترین حق و قانونی برای خویشتن قائل نیست، الزام کرد که تو باید حق و قانون دیگران را بپذیری!!! یا می توان کسی را که مراعات حق و قانونی را درباره ی خویشتن لازم نمی داند، درباره ی دیگران الزام کرد که حقوق و قوانین آنان را مراعات کن!!!

کسانی که می گویند: فقط مزاحم حقوق دیگران مباش، سپس هر چه می خواهی بکن، مانند اینست که به کوه آتشفشان توصیه فرمایند! که تو در درون خود هرگونه تفاعلات را انجام بده و سرتاسر مواد گداخته باش، ولی لطفا به مزارع و خانه ها و کلبه های مردم تعدی مفرما!!!

این اشخاص باید بدانند شخصی که از درون فاسد می شود، محال است برای انسانهای دیگر حق حیات و حق کرامت و حق آزادی قائل شود. اصلا چنین شخصی حق و حکم و حیات و کرامت و آزادی نمی فهمد، چه رسد به اینکه آنها را مراعات نماید، و در حقیقت این اشخاص فاسد تجسمی از تزاحم و تعدی و خیانت و جنایت بالقوه ای هستند که کمترین انگیزه برای به فعلیت رسیدن پلیدیهای آنان کفایت می کند. بعضی از متفکران آلمان به اینجانب گفتند: در جنگ جهانی دوم وقتی که مسلم شد که ما مغلوب شده ایم و دشمن وارد